FYH!

Bubble Pie ogłaszają trasę

2012-03-02T14:10:00.000+01:00

Bubble Pie ruszają w trasę promującą najnowszy album, Bathroom Stories. Poniżej rozkład wszystkich koncertów.

To nie pierwsze kroki Bubble Pie na scenie. Zespół zawiązałsię w maju 2010 roku i w ekspresowym tempie zarejestrował EP-kę „Funny Worries.W 2011 roku Bubble Pie zaznaczył swoją obecność serią ponad dwudziestukoncertów zagranych w całej Polsce m.in. u boku kanadyjczyków z NoMeansNo, ale także zaprzyjaźnionegoBad Light District czy bydgoskiego Ed Wood.

Na żywo Bubble Pie zaskakuje energią i zdolnością doposzukiwań. Kiedy zaczynali ich znakiem rozpoznawczym był porzucony po pewnymczasie megafon. Tuż po zarejestrowaniu materiału na debiutancki album ichkoncerty obfitowały w dzikie, improwizowane sety, więc trudno przewidzieć cowydarzy się podczas zapowiadanej trasy.

„Bathroom Stories” debiutancki album tria – miksował, produkował iw dużej mierze rejestrował Michał Kupicz,wcześniej zaangażowany w realizację płyt Indigo Tree, Ed Wood, Kyst czyColdair.

Efektem tej współpracy jest 11 pełnokrwistych piosenek, doktórych partie instrumentalne zostały zarejestrowane „na setkę” w 3 dni wewrocławskim OPT. „Bathroom Stories” to zróżnicowane aranżacyjnie, aleukładające się w spójną całość utwory o wyrazistym, lampowym brzmieniu.Szlachetności nagraniu dodał mastering NilsaFrahma wykonany w berlińskim Durton Studio (z jego usług korzystali m.in.Dakota Suite, Hauschka, Peter Broderick, Efterklang).

09.03.2012 - Czytelnia Kawy / Radom

10.03.2012 - Centrala/ Zduńska Wola

15.03.2012 - Alchemia/ Kraków

23.03.2012 - PrzystanekKulturalny Koniec Świata / Racibórz

24.03.2012 -Kisielice / Poznań

25.03.2012 - PodLipami / Kępno

15.04.2012 - RE /Kraków

19.04.2012 - NRD/ Toruń

20.04.2012 - KafeDelfin / Gdańsk

21.04.2012 - Spirala /Piotrków Trybunalski

22.04.2012 - Chłodna25 / Warszawa

Fragmenty recenzji

„Staroświeckiegitarowe trio Bubble Pie gra różnorodnie, ale z osobnym, własnym pulsem.Dywersyfikacja. Rozmarzone, płynące bujanki na zmianę ze zgrzytliwymi transami.Wszystko takie chrupiące, żywe, smaczne. Warto tego posłuchać, obejrzeć,dotknąć”.

Jacek Świąder / DużyFormat (Gazeta Wyborcza)

„Na swoim pierwszym długogrającym wydawnictwie Bubble Pieudowadniają – w opozycji do wielu debiutujących polskich zespołów z ostatnichmiesięcy – że wcale nie musi być ‘eksperymentalnie’ żeby brzmiało fajnie.Krakowskie trio stoi w zasadzie na drugim końcu tej ‘mody’ – bo tak pozwolęsobie to zjawisko nazwać – i tworzy melodyjne piosenki, które momentalniewpadają w ucho. (...) Nie pamiętam kiedy po przesłuchaniu krążka, tak szybkonuciłem znajdujące się na nim kawałki”.

Jakub Knera /pupupmusic.pl

„Debiut Bubble Pie to płyta, która nie wytacza żadnychnowych ścieżek. Jeśli jednak jesteście fanami przemyślanego gitarowego hałasuspod znaku Ścianki i Kristen, to będziecie po tę płytę sięgać nie raz”.

Marcin Bieniek /t-mobile-music.pl

„Muzyka którą gra trio jest rozleniwiająca, niczym gorącakąpiel. Dźwięki pozostają niby w lekkim nieładzie, ale składają się nachwytliwe melodie, a chwilami zaskakujące rozwiązania. Dobrym przykładem niechbędzie genialny ‘Away’, w którym łagodne partie przeplatane są mocniejszymiuderzeniami deszczowych i ciężkch mostków z ciekawymi zmianami rytmu”.

Paweł Wójcicki /dontpaniconline.pl

Patronujemy w marcu w Fabrice

2012-03-02T13:51:00.001+01:00

Fabrika zaprasza na kolejny miesiąc wypełniony najlepszymi koncertami w Poznaniu.

01.03. Paprika Korps – bilety 20/25 zł

Paprika Korps to formacja z Opola swoją muzykę określająca mianemheavy-reggae. Jest to pierwszy tak często koncertujący zagranicą polski zespółz kręgu muzyki reggae . Zespół zdążył parokrotnie przeciąć kontynent docierającnawet do Laponii i koncertując na kole podbiegunowym. Zagrali w 25 krajacheuropy i do większości z nich zapraszani są ponownie na trasy koncertowe.

Kapela powstała w 1995 r., a nazwa grupy pojawiła się rok później.W początkowej fazie rozwoju zespół występował w dosyć nietypowym składzie (bas,perkusja, wokal i trzy gitary). Mimo że konfiguracja ta dawała ciekawemożliwości eksperymentowania z dźwiękiem, wieczne problemy koncertowe z trzecimwzmacniaczem, sprawiły, że zespół postanowił zrezygnować z jednej gitary.

Przez pierwsze cztery lata grupa tylko koncertowała mając nakoncie nie wydaną płytę „Wiosenny siew”. W tym czasie na koncertach oraz nanagraniu w Swarzędzu pojawiała się flecistka Ewa Kołecka (Habakuk, PidżamaPorno, THC-X). Brzmienie fletu bardzo dobrze wspomagało specyficzny sposóbrozumienia muzyki reggae przez Paprika Korps. Współpraca z Ewą na skutekodległości pomiędzy jej rodzinnym miastem a Opolem także uległa redukcji.

Pod koniec 1998 r. w zespole pojawił się klawiszowiec, a zarazemwokalista Piotr Maślanka, a przełom nastąpił w czerwcu 1999 r., kiedy to muzycyw swarzędzkim studiu „Czad” nagrali materiał „Kolejny Krok”.

Paprika Korps mieści się w tej tradycji krajowego reggae, którązapoczątkował przed laty Izrael, ma przy tym zdolność tworzenia przebojowychkawałków.

Na marcowym koncercie w Fabrice po raz pierwszy w Polsce wystąpiąz wizualizacjami przygotowanymi przez trzykrotnego zdobywcę Yachów - ŁukaszaRusinka

04.03. Napszykłat – bilety: 15/20 zł

Napszyklat - (Robert Piernikowski, Marek Karolczyk) - duet mieszkai pracuje w Poznaniu, tworzy muzykę eksperymentalną na pograniczu elektroniki iakustyki. W muzyce Napszykłat można doszukać się źródeł hiphopowych,współczesnej muzyki elektronicznej, muzyki konkretnej oraz noise’u, gdzie pulsi chropowata tekstura dźwięku spotykają się z głosem Piernikowskiego, któryjest autorem tekstów.
Na ostatniej płycie „Kultur Shock” (Qulturap 2011) dźwięk i słowo obrazująkontekst funkcjonowania „pomiędzy”, gdzie stare zakurzone BMW z buczącymsubwooferem gdzieś na wiosce na szlaku bez asfaltu, zatankowane na stacjibenzynowej „Las Vegas” kieruje się gdzieś na wschód a łyse chłopaki zpitbullami spędzający swój czas na przystanku autobusowym, słuchający muzy zkomórek notorycznie wystawiają środkowy palec w kierunku nadjeżdżającychniemieckich aut. Za nimi największy na świecie Jezus. Walący się bas, szumiącai szeleszcząca elektronika, analogowe syntezatory, vinylowe smarzenie, fieldrecording nieistniejących już miejsc, głosy zaklinające rzeczywistość. „KulturShock” ukazała się również w Czechach, Słowacji, Ukrainie i Japonii.
Napszykłat regularnie koncertuje w Polsce i zagranicą - wystąpił m.in na OFFFestivalu Katowice, Open’er Festival Gdynia, Wilsonic Festival Bratislava, NextFestival Bratislava, Pulse Festival London, Sperm Festival Praha,UnsoundFestival Kraków, gdzie zaprezentowali wspólny set z IconAclass (Mc Dalek),przygotowany specjalnie na festiwal.

07.03 Mazolewski/Walicki – bilety 20/25 zł

Duet specjalny i nie wymagający specjalnej reklamy!
Dwa kontrabasy + inne zabawki strunowo dmuchane i elektroniczne.

08.03. Masturbator – bilety 10/15 zł

MASTURBATOR narodził się na przełomie 88/89 roku w Koninie. Odpoczątku istnienia zespół cechowała ultra brutalna i doprowadzająca do obłędumuzyka a teksty Vithora zawsze wzbudzały obrzydzenie. Ten nowotwór toczyłmetalowy underground przez kilka lat wydając 3 taśmy demo… Piekielne wyziewy ztrzeciej demówki „BLOOD OF VANITY” wydanej w 1991 roku posłużyły jako podwalinyreaktywacji bękarta Lucyfera w roku 2003. Od tego czasu MASTURBATOR znów zpowodzeniem bezcześci małżowiny oszołomionym słuchaczom podczas swoichbluźnierczych Live Acts.
Wydana nakładem Fonografiki w kwietniu 2010 płyta “CZY JEST TU PIEKŁO” zawiera14 diabelskich pieśni zarejestrowanych ponownie po 21 latach i jestzwieńczeniem długiej służby Masturbatora na dworze Belzebuba. Gatunek muzycznymożna określić jako old-skull-metal czyli prostota, ciężkie riffy i warstwatekstowa przesiąknięta siarką i smołą.
Skład:
VITHOR – voc/guitar
MAYHEM – guitar
CZAHA/ADATH – drums
RAEFOTH – bass

11.03. Alex Renart (FR) – bilety: 20/30 zł

Alex Renart jest autorem, kompozytorem i niezwykle charyzmatycznym wykonawcą,który porywa publiczność do wspólnej improwizacji. Jego muzyka to subtelnamieszanka piosenki francuskiej, rapu, manouche, raggae i soulu. W jegotwórczości słychać też wpływ popularnego we Francji slamu. Alex gra na głosiejak na ulubionym instrumencie, podbija publiczność uśmiechem. To świeży powieww muzyce francuskiej.
Występuje z Germainem Guyot’em (piano), Gaetanem Gaboudym (gitara) Arnaud’emDussiau (perkusja) et Anthonym Billaud’em (kontrabas) . Muzycy grywali naulicach Montmartre razem z odkrywaną właśnie przez polskich słuchaczy ZAZ, nadziejąpiosenki francuskiej, autorką utworu „Je veux”. Prostota, rytm, melodia izabawa słowem to punkty wspólne dla twórczości paryskich artystów. Sam Renatrwyznaje, że trudno było mu się odciąć od wpływu muzyki Zaz, którą znał zanimartystka przybrała pseudonim i dostała się na szczyty list przebojów.
Znalazł własną ścieżkę na skrzyżowaniu fascynacji rapem i piosenką francuską, wktórą wyruszył w stronę jazzu manouche, granego akustycznie. Jego muzyczneinspiracje rozciągają się od Léo Ferré i Edith Piaf , przez Bobby’ego McFerrina, Boba Marleya, do Shurik’na, tworząc prawdziwy kalejdoskop koncertowychwrażeń. Na scenie to prawdziwy Sprzedawca Złudzeń, które mają szansę sięspełnić, podczas każdego muzycznego spotkania.
Renart to trubadur na miarę naszych czasów.

15.03. Kacezet & Fundamenty – bilety: 20/25 zł

Fundamenty to nowy projekt muzyczny KaCeZeta - artysty znanegodotychczas głównie na polskiej scenie reggae/dancehall.

Mimo wyraźnych inspiracji tymi gatunkami, brzmienia Fundamentównie da się łatwo zamknąć w szufladce. Warstwę muzyczną cechuje prostota formy.Kompozycje są zgrabne, zaczepiają chwytliwymi ale nie tandetnymi melodiami.Wnagraniach zostały wykorzystane głównie instrumenty akustyczne, co nadałobrzmieniu kameralności. Wielkim atutem tych prostych piosenek jest warstwaliryczna. KaCeZet pokazuje wielki styl, sypiąc z rękawa grami słownymi ibłyskotliwymi porównaniami. Bez wysiłku bawi się akcentem, nadając polskiemujęzykowi unikalną melodykę. W zgrabny sposób opowiada o sprawach istotnych itrudnych, (Fundamentalnych) unikając jednocześnie wpadnięcia w pułapki patosuczy banału. Dzięki swej szczerości, bezpośredności i luzowi, potrafi wystąpićwobec słuchacza z pozycji dobrego przyjaciela, dbającego o nasze powodzenie.

Materiał został wyprodukowany przez Dżeksonga Onaszkiewicza -lidera legendarnego reggaeowego zespołu Immanuel. Wydanie pierwszego albumuFundamentów planowane jest na jesień roku 2011.

KaCezet to warszawski wokalista reggae znany dziś głównie z płyty"Stara Szkoła" produkcji MMF-a z Dreadsquadu. Swoją przygodę z muzykązaczął w gimnazjum od nauki gry na gitarze elektrycznej w szkole im. KrzysztofaKomedy. W latach 2002-2008 występował z zespołem Tabula Rasa, z którym w 2006roku wydał płytę "Niczego". W tym czasie KaceZet zaczął stawiaćpierwsze kroki w świecie soundsystemów, grając imprezy pod szyldem Soundz ofFreedom, razem z Rastamańkiem i Klonem.

W ciągu niemal 10 lat od początku swojej muzycznej kariery,KaceZet zagrał setki koncertów, odwiedzając kluby i festiwale w każdym zakątkupolski.

16.03 Łona i Weber – bilety: 30/35 zł

Wyjątkowy koncert: Łona / Webber & The Pimps – od ostatniego koncertu wPoznaniu minęło już blisko pół roku. Łona i Webber postanowili ponownie zawitaćdo stolicy wielkopolski, gdzie po raz pierwszy zaprezentują się z koncertowymprojektem z The Pimps. – Staramy się wciąż promować naszą koncertową ekipę ThePimps, bo granie „na żywo" kręci nas równie mocno co występy w prostej,rapowej formule. Uważamy je za naturalną drogę ewolucji – mówi producentWebber. A to oznacza, że słuchacz będzie mógł się cieszyć popisamiinstrumentalnego bandu. Czy akustyka i skromne organizacyjne zaplecze małegoklubu w tym nie przeszkodzi? – W Fabrice jeszcze nie graliśmy, ale od ekip tamgrających wiemy, że nagłośnienie i warunki akustyczne są tam bardzo dobre.

Ten koncert to rzadka, niespotykana możliwość zapoznania się znajnowszą twórczością duetu ze Szczecina, jak również przeżycia na nowodotychczasowych ich dokonań w nowych kompozycjach i aranżacjach z charakterystycznądla tego zespołu energią. O sile tego zespołu stanowią również jego młodzi izdolni muzycy w składzie: Jose Manuel Alban Juarez (perkusja), DanielPopiałkiewicz (gitara), Maciej Cybulski (intrumenty klawiszowe), Maciej Kałka(bas).

18.03 Pjoni Ink Midget (CZ) – bilety 15/20 zł

Gdyby Silver Mt Zion został zmiksowany przez Moderata iwyprodukowany przez Bena Frosta otrzymalibyśmy Pjoni Ink Midget, Mowa o dwóchtakich co nieletni, bezkarni i bezkonkurencyjni i ze Słowacji. Muzyczny lotnajwyższej próby, zapraszamy.

Po ich usłyszeniu na żywo spotkaliśmy się z opinią: Crystal Castelpodpatruje Creatora Tylera, a Pjoni Ink Midget nauczy tych i tych jak łączyćhip hop z techno tak by zachwycić Toma Waitsa.

21.03 Marcin Nowakowski – bilety: 25 / 35 zł

Nu Music i Klub Fabrika zapraszają na koncert promujący płytę „Shine“saksofonisty Marcina Nowakowskiego. 21marca 2012 o godzinie 20.00, w Klubie Fabrika odbędzie się wyjątkowy koncertMarcina Nowakowskiego promujący album „Shine“. Tego dnia, na scenie obok Marcina Nowakowskiego pojawią się : RafałStępień, Łukasz Dudewicz, Agnieszka Trzeszczak i Piotr Tazbir. Będzie to pierwsza okazja, aby usłyszeć nażywo utwory z nowej płyty saksofonisty i zgodnie z jego obietnicą zapomnieć ozimowej melancholii.

Płyta „Shine“, która trafiła na sklepowe półki w listopadzie 2011powstawała w październiku tego samego roku w Los Angeles. Tworzyli ją dwajuznani producenci muzyczni: dwukrotny laureat prestiżowej nagrody Grammy,gitarzysta Paul Brown oraz światowej sławy pianista Jeff Lorber. Pop jazzowy krążek „Shine” to mnóstwopozytywnych dźwięków: funkowe sekcje dęte w wykonaniu Jerrego Hey i BillaReichenbach, energetyczne wokale Dexa Reynosa i Billy Mondrago orazorkiestracje zaaranżowane przez Adama Sztabę. Na płycie zagrali również:Michael Thompson, Brian Bromberg, Jimmy Haslip, Garry Novak, Dave Weckl, RickyLawson i Roberto Vally. „Shine“ promująpiosenki pt. „Out of Time“ i „Shine Shoes“, które znacznie różnią się od singlipromujących poprzednie jego płyty.

„To druga moja płyta, która jest wynikiem wizyty w słonecznej ioptymistycznej Kalifornii. Tym razem szukałem inspiracji w muzyce POP, którejkolebką są właśnie studia muzyczne w Los Angeles. W przywołaniu klimatuwielkich muzycznych produkcji pomógł mi znakomity dyrygent Adam Sztaba, którystworzył orkiestracje do trzech utworów na „Shine“. Jestem przekonany, żewielbiciele mojej muzyki z przyjemnością pozwolą się zabrać w muzyczną podróżpomiędzy takimi gatunkami jak POP, contemporary jazz, smooth jazz i R’N’B“ mówiMarcin Nowakowski.

22.03 Afro Kolektyw – bilety: 15/20 zł

Afro Kolektyw do niedawna grał organiczny hip-hop (tj. bez użycia sampli), byłzresztą pierwszym tego typu zespołem w Polsce. Wraz z nadejściem nowej dekady,grupa dokonała zaskakującej zmiany stylistycznej. Odeszła od rapowania, jak imuzyki z pogranicza funku, jazzu i elektroniki. Zwróciła się natomiast w stronęmelodyjnych piosenek utrzymanych w beatlesowskim duchu kompozytorskim. Zpewnością nie zmieniła się natomiast ani błyskotliwośd tekstów Afrojaxa, anibrzmieniowa różnorodnośd materiału.

Czwarta płyta grupy, zatytułowana ,,Piosenki po polsku” zostaławydana 20 stycznia 2012 r. nakładem Universal Music Polska. Pierwszy singiel jąpromujący, ,,Wiążę sobie krawat”, dotarł aż do 4. miejsca Listy PrzebojówTrójki. Kontrowersje rozpoczęły się wraz z zaprezentowaniem kolejnego utworu,,Czasem pada śnieg w styczniu” – tak śmiała rewolucja nikogo nie pozostawiłaobojętnym. Nie ma już wątpliwości, że album będzie sporym zaskoczeniem na polskimrynku. Oczywiście pozytywnym.

Zespół zadebiutował w 2001 roku ,,Płytą Pilśniową” (wyd. T1 /Pomaton EMI). To z niej pochodzą kultowe single: ,,Czytaj z ruchu moich ust”,,,Seksualna czekolada” i ,,Karl Malone”. Po długiej przerwie w 2006 roku ukazałsię kolejny album, pt. ,,Czarno widzę” (wyd. Blend Records / RockersPublishing). Pojawiły się na nim czołowe osobistości zarówno polskiej scenyhip-hopowej (Duże Pe oraz Lilu), jak i jazzowej (m.in. Łukasz Poprawski iMarcin Masecki). Album zebrał bardzo pochlebne recenzje. Promowały go dwasingle: ,,Trener Szewczyk” (nagroda BISER Polskiego Radia BIS w kategorii,,najlepszy tekst”) oraz ,,Gramy dalej” (15. miejsce w rankingu singli dekadyportalu Porcys). Zespół wystąpił na prestiżowych festiwalach: Open’er oraz Off,zagrał również trzy świetnie przyjęte koncerty na antenie radiowej Trójki. Wlistopadzie 2008 r. ukazał się trzeci album, pt. ,,Połącz kropki” (wyd. PolskieRadio). Wśród gości tym razem znaleźli się liderzy Kapeli Ze Wsi Warszawa,Grupy MoCarta, zespołów Muchy i Dagadana. Singiel ,,Mężczyźni są odrażającobrudni i źli” został wybrany jedną z 10 najważniejszych piosenek dekady wgportalu Onet.pl. W czerwcu 2010 roku zespół zarejestrował i opublikował utwór,,Hymn polskiej reprezentacji na MŚ w RPA 2010”, będący parodią tzw. piosenekmundialowych, doszedł on do 31. miejsca na Liście Przebojów Trójki. Zpoczątkiem 2012 roku nadeszła pora na kolejny rozdział w historiisześcioosobowej grupy, czyli ,,Piosenki po polsku” (wyd. Universal MusicPolska).

25.03 Vidlunnia – bilety: 10/15 zł

Zespół Vidlunnia powstał w Poznaniu w 2010 r. Nazwa ta pochodzi zjęzyka ukraińskiego i oznacza 'echo' symbolizujące przestrzeń natury i muzyki.Pieśni tradycyjne z Ukrainy, Białorusi i Polski wyznaczające rytm życia ludziwsi stanowią główną inspirację dla zespołu. Muzyka Vidlunnii to tęsknota zadawnym brzmieniem dźwięków i obrzędowością czasów naszych babć. Przenosi ona domikrokosmosu tradycyjnej kultury jednocześnie umiejscawiając ją we współczesnymkontekście. Obok śpiewokrzyku i ludowej stylistyki gry na instrumentach,pojawiają się brzmienia syntetyczne, instrumenty związane z kulturą Zachoduwzbogacane instrumentarium z innych kultur tradycyjnych.

Malwina Paszek śpiew, lira korbowa, karimba, krakeb

Katarzyna Wesołowska śpiew, skrzypce, kieliszek, gong

Oliwia Wronikowska śpiew, syntezatory, brzmienia elektroniczne,skrzypce

27.03 Bajzel – bilety: 20/25 zł

BAJZEL - to niespokojny, artystyczny duch, który sam komponuje,pisze teksty i nagrywa wszystkie dźwięki. Przy pomocy zapętlania sampliperkusyjnych, gitar granych oraz wokali śpiewanych przez niego na żywo tworzymuzykę do złudzenia brzmiącą jak kilkuosobowa formacja. Jego charyzmatycznewystępy, przysporzyły mu sporo fanów w całej Polsce. Muzyk ma na swoim koncietrzy świetnie przyjęte płyty.

28.03 Big Fat Mama – bilety: 10/15 zł

Gruba Mama to ekipa zwariowanych na punkcie "troszeczkęinnego dźwięku" sześciu młodych niegdyś muzyków, których bogate wdoświadczenia sceniczne losy połączyły się ze sobą by w rezultacie wspólniewytworzyć jeszcze więcej "troszeczkę innego dźwięku". Przywołującdobre stare brzmienia za pomocą nowoczesnych zabawek, rozśmieszając przy pomocyswoich nieprzeciętnie drętwych tekstów i szokując nieziemskim wyglądemspełniają misję, którą powierzył im sam dr. Funkenstein.

29.03 Kobiety – bilety: 20/30 zł

Kobiety to pierwszy polski zespół, którego muzykę dziennikarzemogli opisać za pomocą terminu avant pop. W wolnym tłumaczeniu oznacza to nimiej ni więcej tylko piosenki zbyt dobre i kunsztowne by mogły stać sięmasowymi hitami. Taki też los spotkał nagrania z pierwszych trzech płyt tejtrójmiejskiej formacji, które pomimo swej niezaprzeczalnej melodyjności icharakteru nie wyszły poza krąg oklasków krytyków i fanów muzyki alternatywnej.Tych ostatnich grupa dowodzona przez Grzegorza Nawrockiego ujęła syntezą francuskiejzmysłowości, niemieckiej precyzji i nadbałtyckiej neurozy. Wydany w 2001 roku debiutanckialbum „Kobiety” jest już dziś pozycją klasyczną jeśli chodzi o XXI wieczny dorobekrodzimej fonografii. Płyta przełamywała polskie kompleksy odnośnie zachodnich produkcjizarówno pod względem brzmienia jak i poziomu kompozycji. Sztandarową piosenką zkrążka został przyjemny niczym morska bryza na sopockim Monciaku utwór „Marcello”,który pomimo swego wyrafinowania z powodzeniem radził sobie radiowych playlistach.Dwa kolejne albumy, wydany w 2004 roku „Pozwól sobie” i pochodząca z 2007 roku„Amnestia” (mianowana do nagrody Paszporty Polityki) tylko ugruntowały pozycję Kobietjako jednego z najlepszych gitarowo piosenkowych zespołów między Bugiem a Odrą. Nie mamy wątpliwości, iż status ten podtrzymaszykowana na jesień 2011 roku najbardziej przebojowa, spójna i radiowa płyta wdorobku Kobiet - „Mutanty”, która ukaże się nakładem Thin Man Records.

Wszystkiekoncerty godz. 20:00

Więcejinformacji na: http://www.lastfm.pl/venue/9215605+Fabrika

http://www.facebook.com/klubmuzycznyfabrika

źródło: materiały organizatora

FYH! patronuje

Mark Lanegan wystąpi w Warszawie || Proxima || 19.03.2012

2012-03-02T11:56:00.000+01:00

Legendarny Mark Lanegan wystąpiw Warszawie już za siedemnaście dni. Koncert w ramach Hortex:Sounds! odbędzie sięw Proximie.

Artysta podczas trasy promującejnajnowszy album Blues Funeral odwiedziblisko 30 miast, z czego jednym z nich jest Warszawa. Lanegan, kultowywokalista, który swoim głosem ubarwiał utwory i płyty takich formacji jak ScreamingTrees, Mad Season, Queens of the Stone Age, The Twilight Singers i założonewespół z Gregiem Dulli The Gutter Twins. Mark Lanegan współpracował również zIsobel Campbell, czego efektem były trzy płyty, w tym pochodzące z 2010 roku Hawk.

Data: 2012-03-19 (poniedziałek)
Miasto: Warszawa
Miejsce: Proxima
Adres: Żwirki i Wigury 99
Godziny: początek: 20:00
Bilety: www.go-ahead.pl,ticketpro.pl, eventim.pl oraz ebilet.pl

Przeczytaj recenzję…Mark Lanegan – Blues Funeral

źródło: materiały prasowe/własne

FYH! patronuje

Twilite w Urban Garden - relacja

2012-03-02T10:06:00.003+01:00

Urban Garden tak się nadajena koncert Twilite, jak dom kultury na koncert Coldplay albo Foo Fighters.Jakieś błyskotki na ścianach przy wejściu, zwisające z sufitów lampy w stylulian z księgi dżungli. Dobrze, że chociaż pracownicy szatni byli bardzo mili. Itak właściwie było mniej upiornie, niż mogłoby się wydawać.

Trzeba było napisać długi wstęp o miejscu tak niepasującym do Twilite, kiedy nanaszym skromnym fyhu na temat samego Twilite napisaliśmy tyle pamfletów (nieprzypominając o tym, kto dostał redakcyjną płytę roku), że więcej nie trzeba. Wogrodach Urbana zagrali koncert z pewnością piękniejszy niż jego alfabet, coświadczy o tym, że potrafią czarować nawet w niesprzyjających w odbiorze takiejmuzyki warunkach.

Duet tym razem wystąpił bez„przyległości”, jak to miało miejsce na zeszłorocznych festiwalach. Dostaliśmybardzo rozczulający (w pozytywnym tego słowa znaczeniu) gig, tak rozczulający,że dopiero w okolicach trzeciego utworu zarejestrowałem fakt bycia jedynym chłopcemw pierwszym rzędzie. Materiał? Właściwie bez zaskoczeń – mieszanka tego, co naLP z tym, co wcześniej pałętało się po EP-kach z miłym dodatkiem pod postaciąprzerobionego na typowo twilitową modłę „Hey, Hey, My, My” Neila Younga.Wykonane bardzo ładnie. Po daniu głównym bisy, którym towarzyszyły, opróczmomentów kontemplacji, dźwięki barowego shakera. Na przyszłość polecamfeaturing, połączymy przyjemne z pożytecznym – ktoś będzie miał drinka, amuzyka zyska bardziej industrialny sznyt.

Punkt informacyjny? Panowiedalej nie napisali nowych utworów, ale pewnie coś jeszcze nagrają, a lada dzieńma pójść w świat płyta z ich remixami – za jeden z nich wziął się zespół Kamp!.

Twilite zawsze spoko.

Mateusz Romanoski

Selector: Stay+ i Redinho wystąpią w Krakowie

2012-03-01T15:50:00.001+01:00

Podczas gdy emocje nie opadły jeszcze po wieczornych,„openerowych”, ogłoszeniach, Alter Art serwuje nam kolejnych dwóch artystówBurn Selector Festival: Stay + oraz Redinho.

Pierwszy z potwierdzonych dziś zespołów to tajemniczykolektyw dj-ski prosto z Manchesteru, miasta Joy Division i Oasis. Na tymjednak podobieństwa się kończą. Stay + serwuje publiczności naprawdę brudnąelektronikę. Sam zespół jest natomiast zagadką samą w sobie, gdyż skrupulatniedba, by wiedziano o nich... jak najmniej!

Redinho to również wyjadacz brytyjskich klubów, tym razemjednak londyńskich. Zakontraktowany przez wytwórnię Numbers, w błyskawicznymtempie rozwija swoją karierę. A jak gra? Jeden z krytyków określił myzykę tęjako „Commodore 64 wrzucony do bębna wirowejsuszarki marki survival-horror-dubstep”. Może być więc naprawdę ciekawie!

The Maccabees – Given to the Wild (2012, Fiction Records)

2012-03-01T15:36:00.000+01:00

The Maccabees i ich fenomenalna płyta.

Zatrudniając takich producentów jak Tim Goldsworthy (m.in. Cut Copy) i Bruno Ellingham (LCD Soundsystem) wiadomym jest, że album będzie albo bardzo dobry, albo rewelacyjny. Gdy dołożyć do tego jeszcze parę dobrych kompozycji, można nie żegnać się ze szczytami muzycznych zestawień przez długie tygodnie.

Oczywiście nic bardziej mylnego! Przecież ci producenci byliby niczym bez ogromu solidnie skomponowanej i wydanej muzyki, pod którą mogli się podpisać. The Maccabees po raz kolejny postawili jednak na znane marki i... nie zawiedli!

Maccabees zadebiutowali w 2007 roku i od tego czasu Wyspami i Europą zawładnęła mania pocałunków o smaku mocnej, miętowej pasty do zębów. Skoczne indie było manifestem młodości, energii i młodzieńczego zapału. Lata mijały, a chłopaki z Brighton nieco urosły. Ba! Teraz to już prawdziwi mężczyźni! I taki też jest ich najnowszy album, wydany nakładem Fiction Records, „Given to the Wild”.

Już intro, które jest jednocześnie utworem tytułowym pokazuje, że będzie to płyta inna niż poprzednie. Przenosi ono słuchaczy w świat onirycznych, zamglonych krajobrazów. Po zamknięciu oczu uczucie błogości sięga wartości skrajnych. Nagle pośród ambientowych brzmień pojawia się nieśmiało gitara, a utwór płynnie przechodzi w kolejny. „Child” to jeden z tych monumentalnych kawałków, które zostają w pamięci na długo po przesłuchaniu płyty. Następujące po nim „Feel to Follow” imponuje aranżacją – wokal idealnie przenika się z długimi partiami gitar. W utworze „Ayla” Orlando Weeks i spółka opowiadają rzewną historię o walce z przeznaczeniem o miłość. „Forever I've Known” przynosi delikatny zwrot akcji. Zespół misternie buduje napięcie, by niespodziewanie uderzyć mocnym riffem. „Heave” ponownie przenosi nas do rejonów z początku płyty. Po nim następuje utwór, na który reakcja większości słuchaczy jest podobna - „O! Gdzieś to słyszałem!” i tak zapewne faktycznie było. „Pelican” zawojował bowiem chyba wszystkie możliwe listy przebojów. I chyba całkiem słusznie. To zdecydowanie najlepszy utwór całej płyty, a okraszony błyskotliwym klipem smakuje jeszcze lepiej. Kolejne na liście „Went Away” nie zawodzi, mimo że apetyt rośnie w miarę jedzenia. Jest tu trochę wokali w stylu Casiokids, a dużo pracy ma też pałker – Robert Dylan Thomas. „Unknown” to następny kawałek, który naprawdę wpada w ucho, szczególnie za sprawą krystalicznego wręcz wokalu oraz riffu, wbijającego się brutalnie w każdą komórkę ciała. „Slowly One” to, wydawałoby się, wymarzony finał płyty – w trakcie słuchania pojawia się uczucie, jak podczas ostatniego bisu na koncercie. Tu jednak czeka na nas jeszcze „Grew up at Midnight”. Jest ckliwie, sentymentalnie, niemal pościelowo. I tak rozjechani emocjonalnie musimy rozstać się z Maccabees do następnego przesłuchania płyty.

Trzynaście to pechowa liczba? Nie dla Maccabees. Składający się z trzynastu utworów „Given to the Wild” zasługuje na całą salwę „ach-ów” i „och-ów”. To prawdziwa perełka, wieszcząca naprawdę dobry rok dla muzyki. Stąd też prośba do szanownych organizatorów festiwali większych i mniejszych – pozwólcie nam nacieszyć się magią Maccabees!

9/10

Miłosz Karbowski

Sleepmakeswaves w kwietniu zagrają w Polsce, dwukrotnie

2012-03-01T14:23:00.000+01:00

W połowie kwietnia Polskę odwiedzą dwa zespoły zeświatowej czołówki post-rocka: Sleepmakeswaves i The Samuel Jackson Five!Wspólne koncerty tych grup odbędą się 16 kwietnia w Łodzi i 17 kwietnia wKlubie Hydrozagadka (Warszawa).

Sleepmakeswaves to australijski kwartet z Sydney, założony w 2006 roku.Debiutancka EPka zatytułowana po prostu "Sleepmakeswaves" orazkolejne wydawnictwo "In Today Already Walks Tomorrow" (2008)sprawiły, że zespół stał się jednym z ciekawszych towarów eksportowychaustralijskiej sceny post-rockowej.

Przestrzenne brzmienia, delay'e, monumentalne riffy,odrobina syntezatorów i długie tytuły utworów - to właśnie Sleepmakeswaves!

W muzyce australijczyków słychać inspiracje Mogwai, SigurRós, Explosions in the Sky, Mono, czy Boards of Canada. Razem z zespołami jakLaura, Jakob i Meniscus stanowią obecnie o muzycznej sile post-rocka naAntypodach.

W ramach promocji najnowszego krążka "...and so wedestroyed everything" zespół odwiedzi Europę.

http://www.facebook.com/sleepmakeswaves
http://sleepmakeswaves.com/

Norweski kwintet The Samuel Jackson Five powstał w2003 roku w Oslo. Muzycy zaczynali jako projekt drum’n’bass’owy, żeby po wieluzmianach stylistyki, instrumentów, muzycznych wizji oraz składu zespołu,postawić na instrumentalny rock i dołączyć do czołówki skandynawskiej scenypost-rockowej.

To, co wyróżnia SJ5 spośród innych zespołów w gatunku, tołatwość z jaką mieszają różne style muzyczne - ich brzmienie to post-rock zelementami jazzu, folku i progresywnego rocka. Twórczość grupy powinna przypaśćdo gustu fanom Jaga Jazzist, pg.lost, Saxon Shore i Grails.

The Samuel Jackson Five wydał jak dotąd trzy płyty: Same Same, But Different(2004), Easily Misunderstood (2005) i Goodbye Melody Mountain (2008).

Obecny skład zespołu wykrystalizował się w 2009 roku iobecnie kończy czwarty album który ukaże się na wiosnę 2012. W kwietniu gruparusza w kolejną europejską trasę.
http://www.facebook.com/thesamueljacksonfive
http://www.sj5.no/

17.04.2012 (wtorek)
Sleepmakeswaves + The Samuel Jackson Five
Klub Hydrozagadka (Warszawa, ul. 11 listopada 22)
Bilety: 30 PLN (35 PLN w dniu koncertu), dostępne w TicketClub Polska w TrafficClubie (ul. Bracka 25), Klubie Hydrozagadka (ul. 11 listopada 22) oraz nastronie bilety24.pl
(http://www.bilety24.pl/events/view/id/3203/SLEEPMAKESWAVESTHE_SAMUEL_JACKSON_FIVE_17042012_Warszawa)

Wydarzenie na Facebooku: https://www.facebook.com/events/211319812276690/
Wydarzenie na Last.fm: http://www.lastfm.pl/event/3131748+Sleepmakeswaves+-+The+Samuel+Jackson+Five

16 kwietnia Sleepmakeswaves i The Samuel Jackson Fivezagrają w Łodzi.

źródło: materiały prasowe

FYH! patronuje

Lachowicz w Fabrice - relacja

2012-02-29T21:35:00.001+01:00

Jacek Lachowicz, uznany i szanowany przez krytyków, lecz wciąż nieznany szerszej publiczności. Niedzielny koncert w poznańskiej Fabrice był aż do niezdrowej przesady „elitarny”.

Nie wiem jak inaczej nazwać sytuację, w której na koncert jednego z najbardziej uzdolnionych polskich muzyków przychodzi dosłownie kilka osób. Czasem zaczynam się poważnie zastanawiać czy granie muzyki na żywo ma jakikolwiek sens. Być może transmisje na żywo z sali prób, przerywane reklamami byłyby lepszym rozwiązaniem.

Z pewnością występ Lachowicza był niezwykły, poczynając od domowej atmosfery (wszyscy przedstawili się po imieniu, muzycy jak i publiczność) po doskonałą muzykę. Klawisz, gitara, perkusja – prosty trzyosobowy skład wytworzył magiczną atmosferę. Sam Lachowicz porównał się do szamana, który podczas tajemniczego muzycznego rytuału uzdrawia zgromadzoną publiczność. Śmiałe stwierdzenie, jednak rzeczywiście było w tym koncercie coś tajemniczego i oczyszczającego. Muzyka Lachowicza dawała pole do popisu dla wyobraźni, bo tę muzykę przeżywało się mocno i emocjonalnie, mimo stosunkowo prostej formy (raz subtelne, raz nieco cyrkowe melodie wygrywane na klawiszu skonfrontowane z transową motoryką i hałaśliwą, zawsze przesterowaną gitarą).

Zespół zagrał przekrojowy set uwzględniający życzenia publiczności (prawie jak na próbie). Pojawiły się także trzy nowe kompozycje, które być może zostaną wydane jeszcze w tym roku (całkiem udane, jednak nie wnoszące nic nowego do dorobku Lachowicza).

Żałujcie, że was tam nie było! Może to strasznie płaskie stwierdzenie ale Lachowicz z zespołem to naprawdę dobrzy ludzie, czuć to w ich muzyce.

Z Poznania Jakub Lemiszewski

I'm So Addicted vol3 w Cafe Mięsna

2012-02-29T20:38:00.001+01:00

Jako jedna z drużyn żegnających CM mamy tą niesamowitą przyjemność zawitać tam ponownie. Po miesiącu bezcelowego szwendania się po mieście, miesiącu szukania sobie nowej przystani, mamy tę szansę by zawinąć raz jeszcze do dobrze znanej nam zatoki, zatoki największych pijaków, szabrowników i szubrawców.

I'M SO ADDICTED już 3ci raz 3ciego marca sprawdzi ile jest mięsa w mięsie i na ile Mięsna po liftingu jest tą samą starą babcią Mięsną a na ile nowym klubem o nowej jakości. Jak zwykle świetnie zgrana grupa Dj'i IMSA wraz z licznym gośćmi poprowadzi was przez tą noc do krainy pełnej szaleństwa i skocznych rytmów w starym miejscu o nowym obliczu. ZAPRASZAMY wszystkich na świetną imprezę!

I'M SO ADDICTED vol.3 jest tez okazją do świętowania urodzin naszego kolegi Wojciecha Grynko aka SELVY, bawcie sie razem ze świetnymi gośćmi z całej Polski, którzy przyjada by zagrać swoje wyszukane sety i razem z nami przetestować Mięsną, a i oczywiście szaleć do białego rana!

Zagrają:

Invent (lizzypop/dst) /Poznań
Selvy (I'm so addicted) / Poznań
Dominik Szczepaniak (City Hall) /Szczecin
M_Ski / Wrocław
Vicious (i'm so addicted)/Poznań
Michał Loba (I'm so addicted) /Poznań
Freux (I'm so addicted) /Poznań
Danger27 (I'm so addicted) /Poznań

VJ: Wju.

DEEP/BASS/HOUSE/TROPICAL/TECHNO/UK FUNKY/GARAGE

START: 22 / TAX: 10 PLN / CAFE MIESNA

źródło: materiały promocyjne

HOF: Co za ogłoszenia!

2012-02-29T20:28:00.002+01:00

29 lutego to data szczególna. Zdarza się raz na cztery lata, a do tego dziś wielkie święto piłkarskie w Polsce. Ale nie o tym mowa, bo ważniejsze - dla fanów muzyki - były ogłoszenia openerowe.

A te naprawę zaskoczyły. Ku zdziwieniu niektórych portali (haha) nie ogłoszono dziś Blur i The Ting Tings (chociaż nikt nie powiedział, że jeszcze ich Mikołaj Ziółkowski nie zaanonsuje. Nawet jeśli Ziółkowski zdementował te plotki). W Gdyni zobaczymy za to:

Bloc Party - po kapitalnym, debiutanckim Silent Alarm i nieco gorszym A Weekend in the City trzeci album zawiódł. Potem Kele Okereke poświęcił się solowym wojażom (featuringi z Tiesto, na przykład). Ostatnio o BP było głośno i to nie do końca w pozytywnym znaczeniu. Mniejsza o większość, formacja wystąpi - po pięciu latach - ponownie na Openerze.

Nosowska

Public Enemy, czyli amerykańscy raperzy-buntownicy.

Janelle Monae - którą mieliśmy już okazję widzieć na żywo i...było naprawdę miło.

Gogol Bordello.

Selector: Niki And The Dove kolejną gwiazdą festiwalu

2012-02-29T15:29:00.004+01:00

Tegoroczny line-up Burn Selector Festival, robi się coraz ciekawszy! Kolejnym ogłoszonym wykonawcą, jest szwedzka grupa Niki & The Dove!
Choć nie mają na swoim koncie pełnowymiarowego albumu Niki & The Dove są zespołem, który wyjątkową uwagę zwrócił na siebie już w roku 2010. Ukazał się wówczas singiel “DJ, Ease My Mind", wydany przez Moshi Moshi Records. To właśnie z tą wytwórnią, związani do dziś. Oprócz samodzielnie wydanego singla "Mother Project", w 2011 roku w ramach Moshi - "The Fox EP". Choć zagrali już wiele koncertów i mają fanów w całej Europie (i nie tylko), to w 2012 roku mogą naprawdę zaistnieć. Przynajmniej według dziennikarzy BBC, którzy dołączyli Niki & The Dove do prestiżowej listy Sound Of 2012.

Ruszyła przedsprzedaż biletów na warszawski koncert Apteki

2012-02-29T14:26:00.004+01:00

9marca, w warszawskiej Hydrozagadce, koncert promujący najnowszy albumApteki: „Od pacyfizmu do ludobójstwa”.

Zespołowi towarzyszyćbędą na scenie wyjątkowi goście: Muniek Staszczyk, Agim Dżelijlioraz James Morton. Bilety są już dostępne za pośrednictwemserwisu eBilet.pl, w salonach Empik oraz w Klubie Hydrozagadka.

Najnowszawydawnictwo Apteki ukaże się 8 marca. Zadania przy pracy nad płytąrozdzielono między fachowców w swoich dziedzinach. Rejestracjąi wydobyciem brzmienia zespołu zajął się Agim Dzeljilji, cozaskoczy wszystkich tych, którzy znają go jedynie z muzycznejdziałalności w grupie Oszibarack.

Podczasangielskiej części międzynarodowej trasy koncertowej "AptekaWitkacy Express" zespół poznał Jamesa Mortona, saksofonistęgrywającego m.in. z Herbaliserem, Pee Wee Ellisem, Tony Shepardemczy Manu Dibango. Owocem tego spotkania jest gościnny udział Jamesana płycie "Od pacyfizmu do ludobójstwa".

Elektronicznegosmaczku płycie dodaje Igor Boxx z wrocławskiego składu Skalpel, który przygotował na płytę remixy dwóch utworów. Dodatkowo nainstrumentach perkusyjnych zagrał Piotr "Jackson" Wolski,znany ze współpracy m.in. z Tomaszem Stańko, Staszkiem Sojką czyYoung Power. Listę nazwisk będących samych w sobie gwarancjąjakości, zamykają autor okładki Paweł Paulus Mazur jeden zzałożycieli TOTARTU i autor kultowego komiksu "Twins"oraz Yach Paszkiewicz - autor teledysku do pierwszego numerupromującego krążek, twórca Festiwalu Polskich Wideoklipów YachFilm. Był on również reżyserem pierwszego w historii klipuzespołu.

Koncertowyplakat zespołu zaprojektował Paul Snowden, mieszkający w Berlinie

Australijczyk,który przygotowywał między innymi design Berlinalle.

Aptekapowstała w 1983 roku w Gdyni z inicjatywy Jędrzeja „Kodyma”Kodymowskiego.
Grupa,którapoczątkowo miała być tylko rodzajem przewrotnego eksperymentu,alternatywnym sposobem spędzania czasu kumpli z liceum, wyrosłaponad swoje założenia stając się zespołem legendarnym, punktemodniesienia, wyróżnianym mianem kultu. Pomimo wielu metamorfoz,zmian personalnych, zespół wydał kilka krążków („Synteza”,„AAA…”, „Big Noise”, „Narkotyki”, „Live’92”,„Urojone całe miasto”, „Menda”, „Spirala”) i ma w swoimdorobku setki koncertów, nagrody i wyróżnienia prestiżowychperiodyków muzycznych.

Zespółobecnie występuje w składzie:

JędrzejKodymowski (gitara, śpiew)
Jacek Żołądek (bas: )
GrzesiekPuzio (perkusja)

www.hydrozagadka.waw.pl

9marca – piątek

APTEKA+ Muniek Staszczyk, James Morton, Agim Dżeljilji

KlubHydrozagadka, 11 listopada 22

bilety:30 zł w przedsprzedaży , 35 zł w dniu koncertu

Dystrybucja:www.ebilet.pl, Klub Hydrozagadka,sieć salonów Empik

start:20:00

źródło: materiały prasowe

FYH! patronuje

Little Dragon dadzą DJ set w SQ

2012-02-29T14:04:00.002+01:00

Informacji na temat Little Dragon ciąg dalszy. Po poznańskim koncercie w SQ zespół ze sceny przeniesie się za konsoletę i...da didżej set!

Nie lada gratka dla miłośników popularnego Małego Smoka wybierających się 10 marca do poznańskiego SQ – po koncercie zespół uraczy fanów dj-setem! Little Dragon w podwójnej dawce = dwa razy więcej dobrej zabawy!

W sprzedaży są jeszcze bilety na polskie koncerty grupy, w tym ostatnie egzemplarze pakietów VIP zawierających ostatni album Little Dragon zatytułowany “Ritual Union”!

9.03 – Warszawa, Fabryka Trzciny
bilety:
normalne: 85 zł; dystrybucja: Ticketpro i Muno.pl
VIP: 99 zł (w cenie płyta “Ritual Union”, do odbioru przy wejściu do klubu); dystrybucja: Ticketpro

10.03 – Poznań, SQ
bilety:
normalne: 69 zł (przedsprzedaż); dystrybucja: Ticketpro i Muno.pl
VIP: 90 zł (w cenie płyta “Ritual Union”, do odbioru przy wejściu do klubu); dystrybucja: Ticketpro

11.03 – Wrocław, Eter
bilety:
69 zł (przedsprzedaż), 80 zł (w dniu imprezy)

Co dla zespołu ze Szwecji może oznaczać współpraca z Gorillaz, TV On The Radio, Raphaelem Saadiqem i połową Outkast? Awans do ekstraklasy nowoczesnego popu – na to właśnie Little Dragon zasłużyli sobie dwiema bardzo chwalonymi płytami i entuzjastycznie przyjętymi koncertami na całym świecie! Teraz Mały Smok wraca z trzecim krążkiem, jak zwykle zawstydzając perfekcyjnym brzmieniem i porywając do tańca bardziej niż kiedykolwiek wcześniej!

„Ritual Union“ łączy eksperymentalny, czarujący nocny urok debiutu, z nowoczesnymi, tanecznymi dźwiękami “Machine Dreams”. Pierwszy singiel „Nightlight“ to digital funk/art soul - brzmi jak Erykah Badu z nowofalowym zacięciem, „Brush the Heat“, ich najbardziej klubowy jak dotąd kawałek, to parkietowy detonator z najbardziej zaraźliwymi dźwiękami cowbells (perkusyjnych „krowich dzwonków“) od czasów „99 Problems“ Jay-Z! Tytułowy utwór „Ritual Union“ to błyszczący i pełen duszy elektroniczny pop, właśnie takimi dźwiękami Mały Smok zaczarował świat!

źródło: materiały prasowe

Die Antwoord – Ten$ion (2012, Zef Recordz)

2012-02-29T13:06:00.002+01:00

Sophomore Die Antwoord pozostawia jednak t r o c h ę do życzenia.

Prowokowanie jest sztuką, a więc nie każdy to potrafi i powinien się za tozabierać. Często ludzie nieświadomi swoich braków próbują wywoływać szok,poruszenie i wprowadzać drugiego osobnika w stan osobliwej konsternacji.Niestety, w większości przypadków udaje im się to z odwrotnym skutkiem. Zamiastszokować i wprowadzać nas w stan osłupienia – śmieszą, żenują, a w najlepszymprzypadku, wzbudzają litość. Idealnym przykładem takiego zjawiska jest DieAntwoord.

Ten południowoafrykański zespół powraca z drugim, wydanym własnym sumptemalbumem Ten$ion. Choć produkcja nieodbiega zbytnio od samej konwencji i pomysłu na własną twórczość znanego zdebiutanckiego krążka, $O$, czyliwyszydzaniu i potępianiu zasad rządzących show-biznesem, to już samo wykonanie,nie tyle, co pozostawia wiele do życzenia, a woła o pomstę do Nieba. Samakoncepcja wydaje się być prosta i trafiona – wyśmiewamy wszystko, co się rusza.Bez kompleksów i żadnych zahamowań. Wokalistka Yo-Landi Vi$$er oraz raper Ninjaw swoich tekstach mają w jasny i prosty sposób przedstawić każdemu wyrazsprzeciwu, skierowany ku nowobogackim, wystylizowanym pannom i ich sponsorom zbogatych przedmieść. Choć nikt wielkiego przekazu ani żadnych prawd objawionychnie oczekuje, to ciągłe wulgaryzmy i tzw. hejty podane w nieprzystępny sposób poprzezdziwaczne, niezrozumiały dla większości flow ( „U Make a Ninja Wanna Fuck”, FokJulle Naaiers”, „Fatty Boom Boom”) po krótkim obcowaniu z materiałem, wywołująodruch wymiotny. Gdy dodamy do tego kilka skitów („Pielie”, „Uncle Jimmy iżałosne „Dj Hi-Tek Rulez”), obecnych na trackliście, mamy już masę,bezsensownego bełkotu w komplecie. Również Dj HI-Tek nie chce być gorszy, aswoimi bitami i samplami dostosowuje się do żenującego poziomu reszty składu.Większość oprawy muzycznej to w zamyśle dj`a chwytliwe, klubowe kawałki, zaś wrzeczywistości to tanie trance`owe „pitu pitu” a`la radomskie dyskoteki. Gdzieniegdziesłychać też wpływy jakże modnego dubstepu („Never Le Nkemise 1”, „Never LeNkemise 2”) czy inspiracje rodem z Zachodniego Wybrzeża ( „So What?”). Jedynymwartym uwagi utworem na całej, tej blisko 40-minutowej składance jest singielpromujący „I Fink U Freeky”, który udowodnia, że nawet największe miernoty potrafiąnagrać coś znośnego i akceptowalnego dla ucha.

Die Antwoord można śmiało określić jednym zwrotem – przerost formy nad treścią.Nieświadomi własnych ułomności wokalnych i muzycznych, dalej kontynuują kiczowatąi buntowniczą epopeję pt. „Odrzućmy wszelkie wartości, zasady moralne, szokujmy– róbmy wszystko, abyśmy odwrócili uwagę od naszego niskiego poziomu muzycznegoi jakoś to będzie!”. Niestety, taki stan rzeczy nie może trwać długo. Swoimdebiutanckim longplayem zwrócili na siebie uwagę, zaś część społeczeństwa,zasłuchująca się w tak „awangardowej” odmianie muzyki, czekała na kolejneprodukcje tego trio z RPA z zapartym tchem. Zastanawiali się, kto tym razemoberwie po uszach? Kogo tym razem ostro skrytykują? Jak się okazało, co czasdoskonale zweryfikował, to na Yo-Landi Vi$$er i spółkę spadła największa falakrytyki. I w pełni zasłużenie, bo są 3 rzeczy, których ludzie nie cierpią:kłamstwa, szpinaku oraz tandety. A Die Antwoord pod tym trzecim hasłem możnaśmiało szukać w encyklopediach.

1,5/10

Kacper Ponichtera

Miasta w Komie lecą w Pragę || Jedyne Wyjście || 1.03.2012

2012-02-29T13:01:00.000+01:00

MIASTA W KOMIE LECĄ W PRAGĘ - Komórkowy Spektakl FOTO czyli galeria multimedialna przygotowana dzięki uprzejmości ekipy Miasta w Komie:

https://www.facebook.com/miastawkomie

Miasta w Komie to telewizja obywatelska, zrzeszająca pasjonatów, ciekawych świata i chętnych do obserwowania otaczającej ich rzeczywistości. Wszyscy oni tworzą ogólnopolskie Wolne Medium Obywatelskie. To tu amatorzy uczą się posługiwać Wideonotesem, powołanym do życia w Manifeście podczas I Festiwalu Filmów Komórkowych "Miasta w Komie". Wideonotes to instrument, za pomocą którego każdy może rejestrować to, co go otacza, a jest warte pokazania. To nie profesjonaliści pokazują ugładzony, telewizyjnie ulepszony świat, ale amatorzy pokazują świat prawdziwy - ze wszystkimi jego wadami i zaletami. Dzięki temu mamy pełen obraz - widziany oczami autora, skrajnie subiektywny i skrajnie intymny.

Tego wieczoru głebokiemu brzmieniu, jakie zaserwuje Wam tajemniczy, spontanicznie zawiązany kolektyw DJski POCO będzie towarzyszyła wizualna uczta dla wszystkich, którzy kochają Pragę tak, jak my. Z trzech rzutników pokazany Wam zostanie symultaniczny spektaklt praskich bohaterów i miejsc, migawek, kadrów uchwyconych w biegu. Nie możecie tego ominąć!

A Dje z POCO będą puszczali najciekawsze bassowe i techniczne kawałki. Elektroniczny melanż z najwyższej półki!

Oraz, jak co tydzień w czwartki w Jedynym Wyjściu - chore i bezlitosne
promocje barowe:
szoty wódki sour za 2 zł
szoty wódek kolorowych za 3 zł

https://www.facebook.com/events/382498588429836/

https://www.facebook.com/events/246321348779872/

1 marca 2012
start 21:00
wstęp wolny

Little Dragon lada dzień w Eterze || Znamy już support

2012-02-29T10:50:00.001+01:00

W niedzielę jedenastego marca we Wrocławiu zawita Little Dragon. Skandynawską grupę supportować będzie Sinusoidal.

Little Dragon polskim słuchaczom przedstawiać nie trzeba. - Pomimo niedawnej choroby basisty zespołu, 11 marca przyjedzie do nas dowodzona przez piękną Yukimi Nagano szwedzka formacja Little Dragon – zdradza Maciek Szabatowski, pomysłodawca cyklu City Sounds.
Współpraca z Gorillaz, SBTRKT, TV On The Radio, Raphaelem Saadiqem, do tego występy w największych telewizyjnych show w Stanach Zjednoczonych to najlepszy dowód na to, że szwedzkiemu składowi udał się awans do ekstraklasy nowoczesnego popu.

O Little Dragon pisaliśmy już przed występem w ramach Tauron Nowa Muzyka (przeczytaj nasz opis wykonawcy w "jedziemy na festiwal").

Przeczytaj recenzję...Little Dragon - Ritual Union

Znamy również nazwę zespołu, który będzie supportować Little Dragon we Wrocławiu - to Sinusoidal. Poniżej informacja prasowa organizatora:

Sinusoidal to duet wokalistki Adrianny Styrcz, szerzej znanej m.in. ze znakomitego występu w programie X-Factor, i Michała Siwaka, dj-a i producenta, współpracującego między innymi z: Antony and the Johnsons, Julią Kent, Muną Zul, The Crystal Method, Fiszemade, Pustkami, Miloopą czy Noviką.

Zespół stylistycznie oscyluje między elektroniką, downtempo, nu-jazzem, ambientem i trip-hopem. Na koncie ma ciepło przyjęte przez słuchaczy i krytyków EP-kę „Sinusoidal” oraz wydany we wrześniu 2011 roku longplay “Out of the Wall”. Jeszcze przed premierą debiutanckiego albumu długogrającego, na jednym z koncertów zespołu pojawił się sam Tricky. Współzałożyciel Massive Atack zaproponował wrocławianom współpracę, której rezultaty będzie można usłyszeć najprawdopodobniej na wiosnę 2012 roku.

- Sinusoidal to obecnie jedna z najbardziej obiecujących polskich formacji. Z ciekawością przyglądamy się ich kolejnym, co raz pewniej stawianym krokom i z dumą prezentujemy ich jako pierwszy polski skład w ramach naszego cyklu - mówi Maciek Szabatowski, pomysłodawca City Sounds. A zobaczymy ich w rozbudowanym składzie:

Michał Siwak – elektronika
Adrianna Styrcz – wokal
Jan Michalec – trąbka
Marcin Rak – perkusja
Zbigniew Kozera – bas
Wojciech Orszewski – gitara

Organizatorzy przypominają również, że zakupione wcześniej bilety nadal zachowują swoją ważność.
źródło: materiały prasowe/własne

A Place to Bury Strangers - "Onwards to the Wall" (2012, Dead Oceans)

2012-02-28T22:56:00.002+01:00

APTBS i ich nowa EP-ka pokazują czym jest dobry hałas.

To z całą pewnością kandydat na zagraniczną EP-kę roku.Inaczej być nie może, bo Onwards to theWall to pięć typowo aplacetoburystrangersowych, wypełnionych od pierwszejdo ostatniej sekundy zgiełkiem, przesterami i rozmarzonym wokalem kawałków.Chłopcy z Nowego Jorku wracają w naprawdę wielkim stylu.

To niby tylko pięć utworów, nieco ponad szesnaście minutmuzyki, ale…jakiej muzyki! Już otwierający album „I Lost You” daje znać, że APlace to Bury Strangers nadal są w formie; że z całą pewnością nadchodzący,trzeci już album wtopą nie będzie. Ale czy o wpadce i spadku jakości może byćmowa w przypadku formacji, która dotychczasowe dwa longplaye nagrała na„piątkę” (w skali szkolnej), a ich gigi powinno się oceniać na wysokie„osiem-i-pół/dziewięć” (w skali fyhowej)? Ale „I Lost You” to nie tylko dobry idynamiczny opener. To utwór prezentujący najlepszą szkołę post-shoegaze’u, aprzy tym najczęściej chyba ostatnio linkowany przez noise’owców kawałek nafacebooku („Niedługo z >>I Lost You<< będzie jak z Gotye”stwierdził redaktor Lemiszewski). Nic w tym dziwnego, bo i perkusja, ijazgocząca w temacie gitara, i przestery w refrenie, i przede wszystkimcharakterystyczny, jakby od niechcenia, nawołujący do klasyków shoegaze’u wokalsprawiają, że numer jeden na Onwards tothe Wall utworem, jeśli nie wybitnym, to na pewno zajebistym jest (to, cosię dzieje od 2:52 to istny kocioł. Odtwarzać na słuchawkach z maksymalnierozkręconą głośnością).

Jeśli chodzi o „So Far Away”, to kawałek ten w niczym nieustępuje poprzednikowi. Może jest mniej noise’owo na rzecz melodyjności, alecałościowo wszystko prezentuje się naprawdę zachęcająco. Wystarczy przejechaćtylko w odtwarzaczu na wysokośc 1:20, gdzie APTBS urzekają wręcz tą przestrzennościąbrzmieniową. Tytułowy utwór to już zupełnie inna odsłona amerykańskichpost-shoegaze’owców, którzy w „Onwards to the Wall” postanowili oporządzićbardziej kameralną i prywatną atmosferę. Może to zasługa damskiego wokalu AlannyNuali, a może po prostu kawałek mocniej przytłumiono, ale nie trzeba miećwielce wyszkolonego przez muzyczną edukację ucha, aby wyczuć tę intymność.Przestery, a jakże!, są, i to całkiem niezłe. Jednak nie da się ukryć, że tonajmilszy dla przeciętnego słuchacza track.

Ostatnie na liście „It’ll Be Allright” i „Drill It Up” tojuż tradycyjne granie A Place To Bury Strangers – im głośniej i brudniej, tymlepiej. I czy nazwie się to post-shoegazem, noisem, czy po prostu muzycznymkotłem, to nic chyba nie odda prawdziwej wartości obu nagrań. Jest hałas, jest„nieczystość” i drapieżność brzmieniowa, są kosiory. Bo całe Onwards to the Wall jest hiciarski.Pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów zespołu, gatunku i dobrej muzyki. Toco, kolejny koncert w Polsce?

9/10

Piotr Strzemieczny

Rocket Juice & The Moon - Hey Shooter

2012-02-28T20:17:00.002+01:00

Albarn, Flea, Allen + Badu

Nic tylko słuchać i czekać na więcej! 27.03 płyta.

Village Kollektiv / 01.03.2011 / Hudrozagadka

2012-02-28T19:38:00.002+01:00

Zapraszamy Was na niezwykły koncert, który odbędzie się w najbliższy czwartek w klubie Hudrozagadka.

VILLAGEKOLLEKTIV

bilety:15 zł w przedsprzedaży, 20 zł w dniu koncertu

Biletydostępne w Hydrozagadce i pod mejlem: hydrozagadkaklub@gmail.com

VillageKollektiv powstał w 2002 roku. Został założony przez muzykówtakich grup jak: Kapela ze Wsi Warszawa, Masala, Swoją Drogą.

Muzykagenerowana przez Village Kollektiv to pierwsza w Polsce fuzjaelektronicznych dźwięków z „żywym” brzmieniem oryginalnychinstrumentów i śpiewu. Tradycyjne muzyczne korzenie tworzą układscalony z komputerową partyturą, tworząc nową przestrzeńdźwiękową, w której ekspresja słowa „ludu” nabierawyrazistej wymowy.

Muzycywykorzystują zarówno oryginalne ludowe melodie jak i inspirowanenimi swoje własne tematy muzyczne. Brzmienia breakbeat, electro,dub, drum’n’bass oraz polskie i bułgarskie melodie ludowesplecione są z gardłowymi dźwiękami z Syberii oraz śpiewem joikz północy Europy. Debiutancka płyta „Motion Roots Experimental”wydana w 2006 roku otrzymała nominacje do dwóch najważniejszych wPolsce nagród fonograficznych – Fryderyk i Folkowy Fonogram Roku.Otrzymała pierwszą nagrodę w konkursie Polskiego Radia – FolkowyFonogram Roku 2007.

Wroku 2011 zespół promował swój wysoko oceniany album „SubvillageSound” na imprezach w Polsce (m.in. Reggae Dub Festival w Bielawie,Jarmark Dominikański w Gdańsku) oraz zagranicą (Artpole Festivalna Ukrainie, Pustyje Hołmy Festival w Rosji, Fete de la Musique wParyżu czy Folklorum Festival w Niemczech). W międzyczasie składgrupy zasiliła była sekcja wokalna Żywiołaka – Ania i Iza,tytan pracy i lider grupy Praczas wydał stworzoną w duecie zJakubem „Krojcem” Pokorskim (ex Lao Che) płytę Skadja „JestM” oraz wspólną produkcję z Pablopavo – „Głodne kawałki”.Razem z Duże Pe wypuścił remixy Masali oraz otworzył z nim własneNADstudio w Warszawie, by produkować jeszcze więcej i jeszczelepiej. Magda Sobczak-Kotnarowska zwiedziła dziesiątki miejsc naświecie ze swoim okrętem-matką Kapela Ze Wsi Warszawa, a BartPałyga po najdalszych zakątkach globu prezentował dźwiękiChopina w ramach zespołu Marii Pomianowskiej.

ObecnieVillage Kollektiv zamierza wypuścić na rynek w postaci cyfrowejkolekcję remixów autorstwa własnego oraz kilku innych producentów.

Próbkęmożecie usłyszeć tutaj:

http://soundcloud.com/village-kollektiv/village-kollektiv-pusto-2010-reworked

Jakorozgrzewka przed koncertem zagra DJ Bass Reprodukktor Xiądz Maken I(Joint Venture Sound System) ze specjalnym setem nowoczesnej muzykietnicznej.

Selector: Totally Enormous Extinct Dinosaurs!

2012-02-28T16:52:00.000+01:00

Ogłoszeń szał trwa nadal! Dziścoś dla fanów wysublimowanych brzmień! Panie i Panowie! Na scenie SelectorFestival wystąpi Totally Enormous Extinct Dinosaurs!

Szkoda, że obecnie większośćPolaków kojarzy TEED i jego utwór „Garden” z reklamą popularnej markitelefonów. Za tym niezwykle wyszukanym pseudonimem kryje się angielski dj - Orlando Higginbottom, związany z wytwórnią Polydor –kuźnią zespołów takich jak Delphic, Klaxons, czy Yeah Yeah Yeah's. Do Polskiprzyjedzie z nową płytą, której premiera zapowiedziana jest na 8 maja. Naszczególną uwagę zasługuje to, że TEED wystąpi z.... pełnym zespołem!

<br>M

Chairlift - "Something" (2012, Kanine)

2012-02-28T16:22:00.000+01:00

Nowe Chairlift nie jest pozycją godną polecenia.

Niedawno redaktor Lemiszewski poruszył istotny i, cobardziej interesujące, coraz częściej napotykany problem – ilość zasypującychodbiorców wtórnych produkcji. Serio, przeciętniaków jak grzybów po deszczu. Iwłaśnie mianem „średniaka”, „przeciętniaka” czy – uwaga – „porzeczkowa” możnanazwać Chairlift. Niegdyś trio, dziś już tylko duet.

Debiutowali albumem o przewrotnym, ba, szaleńczym wręcztytule Does You Inspire You. Międzyprawdą a fikcją, ten tytuł był jedyną wariacją Chairlift (btw tłumaczenie nazwyzespołu w polskich reckach jest naprawdę takie przeelo/konieczne? No c’mon!) bojedenaście utworów wydanych cztery lata temu usypiało, męczyło uszy i, co tuukrywać, nudziło. „Zieeeew” – to był chyba najcelniejszy komentarz na większośćz nich. Oczywiście nie brakowało perełek, jak chociażby „Bruises” czy „Garden”,ale to chyba za mało, aby zespół obwoływać mianem „nadziei electropopu”,nieprawdaż?

I kiedy większość fanów formacji dawno zapadła w letargspowodowany milczeniem Chairlift, ci powrócili z nowym materiałem. Jaki onjest? No, taki sam, (nie) o dziwo. Co prawda, tak jak w przypadku Does You Inspire You, są momenty, któremoże i ucieszyłyby co bardziej głuchego fana Telepathe, a które na dłuższą metęalbo męczą i nudzą, albo coś w nich nie styka. Ale po kolei.

Otwierający płytę „Sidewalk Safari” już na starcie męczyraniącym uszy wyciem Caroline Polaczek i łamiącym się, szaleńczym podkładem,który momentami (to słowo klucz tego albumu) podchodzi pod mocną kakofonię wnegatywnym znaczeniu tego wyrazu. Sytuację na…moment ratuje „Wrong Opinion”,popowa balladka okraszona, dla kontrastu, melodyjnym wokalem Caroline. No aleto tylko…momentami jest miłe i przyjemne, bo w pewnym…momencie zaczyna siędłużyć i ciągnąć. „I Belong In Your Arms” budzi skojarzenia, wokalnie, z KiannąAlarid na featurinu u Tiesto w „You Are Diamond”, a…momentami jest nazbytpatetycznie, chociaż to wlaśnie między innymi ten twór powinno się włączać dopozytywów Something. Liczba mnoga, bodrugim i ostatnim w miarę jasnym punktem krążka jest „Amanaemonesia”. Dziwniezatytułowany kawałek…momentami potrafi urzec swoją przebojowością i rytmiką, abiorąc pod uwagę damski śpiew i linię melodyjną (refren), to prezentuje się tonaprawdę okazale. Do…momentu jednak, gdy za śpiew zabiera się Patrick, co burzydotychczasowy obraz.

O reszcie tworzących Somethingutworów naprawdę nie warto wspominać. Jest albo tak nudno, że oczy same sięzamykają, albo nie zauważamy, że płyta przeleciała w całości. I to pięć razy!Alternatywa dla zasłuchiwania się w nowe Chairlift? Można wziąć tanią wódkę zasześć zlotych (pół litra) i aby wybić z niej wszystkie żrące i przyjemne niczymgaz musztardowy dodatki wybić poprzez przepuszczanie trunku przez pajdę chleba. To brzmi lepiej. Ajeśli do tego dodamy użycie tego chleba do zrobienia kanapki z pasztetem,wiadomo co jest ciekawszym rozwiązanie,

3.5/10

Piotr Strzemieczny

STWOF, Contra Contra i Low-Cut w Śnie Pszczoły - relacja

2012-02-28T10:09:00.000+01:00

No, no... dobrze jest się wybrać na znane ilubiane składy, żeby przekonać się o tym, jak dalej potrafią ukąsić.

Największą niespodzianką tego wieczora był koncert Contry. Słuchając ichgrudniowego gigu w Hydrozagadce miałem wrażenie, że skład w wersji live trochętraci. Sen Pszczoły opuszczałem z diametralnie odmiennym wrażeniem. Być możedzięki coraz lepiej doszlifowanym nowym utworom, zachowującym szorstkość iniewymuszoną przebojowość debiutanckiej EP-ki, ale dodając coraz więcejkombinatorki pod względem konstrukcji. Wychodzimy poza„zwrotka-refren-zwrotka-refren-przejście-refren”, czyli fajnie. Mój ewidentnyfaworyt to utwór numer jeden mrugający do ekipy Thurstona (żeby nie napisaćSonic Youth, co i tak robię pisząc tutaj że nie napiszę o Sonic Youth) z okolicSonic Nurse i nowinka zagrana przedostatnia, łącząca transowe zwrotki zhardcore'owym wykopem w refrenie. Wyszło prawie Unwound, fajnie, tak mocnojeszcze nie brzmieli.

Jeszcze więcej krzyków, cooczywiste, jeśli ktoś zna twórczość tego składu, było na gigu Setting The WoodsOn Fire. Dalej, mimo malutkiego potknięcia gitarowego w „December Decay”, pozakonkurencją jeśli chodzi o rodzime składy pod względem intensywności grania.Bezkompromisowe napierdalanie i uśmiechanie się do romantycznego emooldschoolu.

Jeśli chodzi o Low-Cut... Po dzikich potupajach przy dwóch poprzednich składachdały o sobie znać moje stare kości i muzyków ex-Let The Boy Decide słuchałemjuż jednym uchem. W ich muzyce wszystko się zgadzało, ale już zwyczajnie nie miałemsiły nawet na siedzenie na krzesełkach w Śnie Pszczoły i po paru utworachskapitulowałem. Przepraszam panowie, następnym razem zostanę dłużej...

Mateusz Romanoski

Kolejni wykonawcy OFF Festivalu 2012

2012-02-27T19:39:00.001+01:00

Dziś Artur Rojek ogłosił kolejnych artystów, których usłyszymy w Katowicach.

Uwaga:

Atari Teenage Riot
Charles Bradley & His Extraordinaires
Shabazz Palaces
Converge
Other Lives
Świetliki, które zagrają Ogród koncentracyjny
Kirk

W sobotę kolejne ogłoszenia. Tym razem Scena Trójki

Selector Festival: Hadouken!

2012-02-27T18:38:00.000+01:00

To będzie iście elektronicznytydzień! Od dziś, codziennie o godz. 15:00, poznamy kolejnych artystów SelectorFestival. To nowy chwyt w wykonaniu Alter Art. Czy dobry? Przekonamy się jużwkrótce. Tymczasem pierwszym z potwierdzonych w zapoczątkowanej dziś serii jestbrytyjski zespół Hadouken!

Brytyjczycy wśród swoichinspiracji najczęściej wymieniają legendę muzyki rave – The Prodigy. Fanizgromadzeni na krakowskich Błoniach mogą więc spodziewać się ogromnego ładunkuenergii. Jak zapowiada sam zespół, są gotowi zniszczyć Wielką Brytanię i Europęswoim nowym, przygotowanym specjalnie na 2012 rok, walącym ściany koncertowymsetem. Z mianem jednego z najlepszych koncertowych młodych bandów z UK na pewnonie mogą zawieść!

Miłosz Karbowski

Jedziemy na festiwal: Rustie (Tauron Nowa Muzyka 2012)

2012-02-27T14:36:00.001+01:00

Rusza cykl „jedziemy na festiwal”. W niedzielę FYH! oficjalnie zaczęło odliczać dni do wszystkich najważniejszych polskich eventów. Dziś pierwsza notka o festiwalu Tauron Nowa Muzyka.

Co prawda do wakacji jeszcze daleko, ale liczba artystów do przedstawienia jest na tyle duża, że zapewne ze wszystkimi się i tak nie wyrobimy... ale będziemy się starać!

Na pierwszy ogień autor jednej z moich ulubionych płyt 2011 roku – Rustie. Młody mistrz glich-hopu, który karierę zaczął stosunkowo niedawno, a już stał się jednym z najważniejszych twórców tego rodzaju muzyki. Glich-hop jest niesamowitą mieszanką dubstepu, techno, hip-hopu oraz rocka, przetopioną i ozdobioną morzem 8-bitowych dźwięków. Rustiego, tak jak wielu mu podobnych, po raz pierwszy można było usłyszeć w audycji Mary Anne Hobbs, która przez wiele lat niosła wieść o współczesnej muzyce elektronicznej na falach BBC Radio 1.

Rustie ma na swoim koncie jeden wspomniany przeze mnie album - Glass Swords oraz kilka EP-ek i singli wydanych w ramach czterech różnych labeli. Jego pierwsze produkcje ukazały się oficjalnie w 2007. Od 2010 roku jest członkiem ekipy Warp Records. Do tego, Rustie remiksuje na potęgę. Zgłaszali się do niego między innymi: Modeselektor, Jamie Lidell, Lunice czy Joker.

Całego „Glass Swords” posłuchacie tutaj.

A poczytacie o „Glass Swords” tutaj.

wojtek irzyk

Rusza pre-order płyty Hellow Dog

2012-02-27T11:42:00.001+01:00

Tylko dni dzielą nas od premiery debiutanckiej płyty Hellow Dog. Self-titled album ukaże się 8 marca.

Do tego czasu można jednak zamawiać płyty na dwa sposoby. Obecnie w formacie Mp3 poprzez stronę bandcamp formacji, a od 1 marca rusza mailorder.

cover albumu

Oficjalna premiera Hellow Dog oraz release party już 8 marca w Meskalinie. Start o 21:00

źródło: mat. prasowe/ własne

FYH! patronuje płycie

Jedziemy na festiwal: Ty Segall (OFF Festival 2012)

2012-02-26T20:46:00.002+01:00

Opisem Ty Segall, artysty występującego na tegorocznym OFF Festivalu, rozpoczynamy nasz dział "Jedziemy na festiwal".

Jeśli kiedyśmarzyliście o tym, by być na dziewiczym koncercie Nirvany, chcieliście widziećmłodego Cobaina stawiającego pierwsze kroki na scenie w Seattle, to waszemarzenie w mikroskopijnym stopniu może się spełnić.

Ty Segall to amerykański songwriter z San Francisco poruszającysię w estetyce lo-fi. W swojej muzyce nawiązuje do lat 90 - szczególnie dopiosenek Nirvany i ich przesterowanego, niedbałego klimatu. W graniu Ty Segallda się usłyszeć również inspiracje Beach Boys i korzennym rock&rollem.Zespół brzmi nieco jak – uwaga - Nirvana, która zamiast nagrać sterylne Nevermind, pozostałaby przy bezwzględnieszorstkim brzmieniu przesterowanych i lekko niestrojących gitar.

Koncert Ty Segall może kojarzyć się z 90sowym cosplayem (niewiem czy to staranne pielęgnowanie wizualnych detali rodem z historycznejrekonstrukcji, czy spontaniczny odruch), jednak czy ktokolwiek z nas niechciałby chociaż na chwilę cofnąć się do tej wspaniałej dekady?

Nie przegapcie tego koncertu. Wątpię by Ty Segall wpadł doPolski prędzej niż za 5 lat.

Jakub Lemiszewski

Mark Lanegan - "Blues Funeral" (2012, 4AD)

2012-02-26T17:22:00.001+01:00

Mark Lanegan powraca z solowym materiałem po ośmiu latach przerwy.

Mam z nowym Laneganem poważny problem. Bardzo poważny. Na imię mu Bubblegum. Drugi mniej poważny ma na imię 8 lat czekania. Ten drugi mniej uwiera, bo chociaż kolaboracje z Isobel Cambell były, moim zdaniem, najmniej udanym odłamkiem dyskografii Lanegana, to nagrania z The Gutter Twins i Soulsaversami reprezentowały taki poziom, żeby jakoś przełknąć te osiem lat bez solówki.

Lanegan jest dla osób z mojego rocznika, które w miarę wcześnie zainteresowały się muzyką zachrypniętych panów, mniej więcej tym, kim dla wcześniej urodzonych miał okazję być Nick Cave, a dla dinozaurów Tom Waits. Uosobieniem muzycznego konserwatyzmu z klasą, co wiadomo było jeszcze z okresu grunge'owego Screaming Trees. Gdyby nie Lanegan, prawdopodobnie świat nie poznałby krzykliwego, cobainowskiego spojrzenia na „Where did you sleep last night?”. Laneganowskiego zresztą też nie, co byłoby równie smutne. I chociaż subtelnie triphopujące fragmenty kolaboracji z Soulsaversami już takie konserwatywne nie są, to dalej nie wyobrażam sobie tego jegomościa mruczącego na auto-tune (tune, czy tunie – ah, te spolszczenia).

Cała laneganowska aura (nie mogło być inaczej u typa z takim głosem) dalej unosi się nad Blues Funeral, ale jednak jest w tej płycie coś, co nie do końca pozwala mi jej pokochać.
- Słuchałam tej nowej płyty Lanegana, jest całkiem miła... - powiedziała mi jedna moja serdeczna przyjaciółka. No właśnie... miła w obliczu tego, co wykręcał Lanegan pomiędzy Bubblegum a nówką to coś, chcąc nie chcąc, lekko rozczarowującego.

Zacznijmy od ewidentnych pozytywów. Następujące po sobie „Bleeding Muddy Water”, przebojowe „Grey Goes Black” i pulsujące podskórnym napięciem, emocjonalnością wykonania dorównujące pierwszorzędnym bluesowym smędom „St. Luis Elegy” to świetne tracki na dobry początek. Później z niezaprzeczalnie mocnych punktów można odnotować „Quiver Syndrome” dołączającego do czołówki tego energetycznie rock'n'rollowego obszaru twórczości Lanegana – nawet jeśli brzmi trochę wtórnie wobec takiego „Hit The City”, tak czy siak, kopie mocno. „Leviathan” czy „Deep Black Washing Train” przenoszące nas w posępne rejony Field Songs z pewnością dołączą do mojej prywatnej, dramatycznie poruszącej playlisty „piję do lustra”.

No i wychodzi na to, że marudzę, a wymieniłem już z połowę płyty. Co jeszcze warto odnotować? Ano odważne, jak na solowego Lanegana, odjazdy elektroniczne. Nie trip-hopowe, jak w przypadku Soulsavers, raczej bliższe latom 80'. Odjazd ten ma swoje lepsze i gorsze momenty, ale pod względem aranżacyjnym nie jestem pewien, czy do końca pasuje do kompozycji na tym albumie. No, ale mamy, co mamy... Na pewno warto zawiesić ucho na transowym „Tiny Grain Of Truth” (dobre zamknięcie albumu) i bezwstydnie przebojowym (chociaż z drugiej strony zasługującym na klapsa, bo równie bezwstydnie kojarzącym się przez rytmikę i dwa pierwsze dźwięki z... „Dakotą” Stereophonicsów) „Harboview Hospital”. Z kolei „Ode to sad disco” przez jawnie new-orderowe skojarzenia wywołuje raczej abiwalentne odczucia.

Strasznie się miotam. Podoba mi się, nie podoba. Lanegan, jak by nie śpiewał, jest gościem przy którego głosie 3/4 wokalistów mogłoby nie wychodzić z domu (albo przynajmniej nie nagrywać), ale płyta, przynajmniej po pierwszych stu odsłuchach, dalej jest dla mnie „miła”. Kocham Cię Mark, ale - Więc tak, trzy sprawy priorytetowe: boisko.., parkingi..., drogi oraz chodniki. Boisko. Przede wszystkim na osiedlu Gigant. Sport to jest... coś, czym należy młodzież zająć..., żeby ta młodzież... miała, co robić po szkole. Odciągnąć ich... ja pierdolę, nie wiem, możemy to powtórzyć- (cyt. za. Dawid Chełmecki)

*film w linku przewinąć do 1:20

7,5 / 10 (w skali Lanegan)

Mateusz Romanoski

M83 w SQ - fotorelacja

2012-02-25T22:05:00.000+01:00

Zapraszamy do obejrzenia naszej mini-fotorelacji z poznańskiego koncertu M83 w SQ.

"Islandia? Moglibyśmy zagrać tylko dwa koncerty" - wywiad z Bloodgroup

2012-02-25T19:33:00.004+01:00

Po kolejnej, trzeciej już trasie koncertowej w naszym kraju,zespołu Bloodgroup nie trzeba już chyba nikomu przedstawiać. Islandzcy królowieelektroniki gościli w naszym kraju na czterech koncertach,a po warszawskimzgodzili się z nami porozmawiać. Wywiad z pewnością byłby o wiele, wieledłuższy, bo z Janusem (wokalistą) gadało nam się naprawdę dobrze. Złośliwośćrzeczy martwych dała jednak o sobie znać i...zapełniła się zupełnie pamięć wdyktafonie.

Miłosz: Jesteście w Polsce trzeci raz w ciągu roku. Czy Polskama w sobie coś specjalnego, przez co na to zasługuje?

Bela: I czy zauważyliście, że stajecie się coraz bardziejpopularni w naszym kraju?

W Warszawie ostatnio nie było tyle ludzi, ile teraz, dziś.Ale kiedy przyjechaliśmy pierwszy raz do Poznania, koncert był zupełniewyprzedany – nie mam pojęcia dlaczego. Myślę, że jest w tym coś niezwykłego. Todlatego możemy tu grać. I to jest fajne, że kompletnie nie wiedziałem, czegospodziewać się dzisiaj, bo w zeszłym roku było naprawdę fajnie, tak jak i winnych miastach, jak w Poznaniu.

Miłosz: Czy zawsze chcieliście grać elektronikę?

Janus: Wszyscy byliśmy w najróżniejszych zespołach. Jagrałem w rockowych i metalowych kapelach, jazzowych bandach, każdym z możliwychrodzajów zespołów. Wtedy zobaczyłem gości, którzy grali muzykę funkową. Terazjeden z nich jest perkusistą i gitarzystą, drugi basistą. Wiesz, klangujący bas(Janus udaje odgłos klangu). I kiedy się spotkaliśmy, myśleliśmy „zróbmy cośinnego – gitara, bas – to robią wszyscy” Więc zaczęliśmy to robić i gramy takdo teraz.

Bela: Wiemy, że potraficie grać zupełnie inaczej.Widzieliśmy wasz występ unplugged na Gogoyoko Wireless. To był tylkojednorazowy show?

Janus: Tak, zagraliśmy tak potem jeszcze raz w innym miejscuna Islandii. I też graliśmy tam z kwartetem smyczkowym.

Miłosz: Jest dużo zespołów, na których się wzorujecie?

Janus: Taak, jest bardzo wiele takich zespołów. Pomiędzynami (w zespole – przyp. red.) jest bardzo duża różnica wieku, tak jak międzymną a wami. Nie słuchamy więc takiej samej muzyki. To mieszanka wszystkiego.Lubimy też słabą muzykę, bo czasami bywa zabawna.

Bela: Islandia jest odseparowana od reszty kontynentu.Czy muzyka z Europy jest popularna na Islandii?

Janus: Na Islandii muzyka islandzka jest potęgą. Ale każdainna muzyka również może być, nawet mimo że Islandia leży na środku oceanu.Jest internet, więc każdy może słuchać czego tylko chce.

Miłosz: Nie drażni was, że ludzie na całym świeciekojarzą muzykę islandzką tylko z Sigur Ros i Bjork? Czasem jeszcze z Mum. I towszystko...

Janus: Nie, to bardzo dobre zespoły i artyści.. Tak bardzojak ja nie jestem z Islandii (śmiech)

Bela: A jesteś z...?

Janus: Z Wysp Owczych. To wyspa o wiele mniejsza odIslandii. Mieszka tam jakieś 50 tysięcy ludzi.

Bela: Zastanawia mnie, czy kiedykolwiek spotkałeśJonsiego albo Bjork?

Janus: Pewnie! Jonsi jest moim kumplem. Wiele razy gadałem znim i innymi artystami. Jest zawsze bardzo miły. A Bjork spotkałem parę razy,lecz u niej nie możesz zauważyć, żeby przejmowała się tym, że jest znana nacałym świecie. I za każdym razem kiedy ją widzę, jest pijana, tak bardzopijana. Kiedyś chciałem z nią pogadać, ale ledwo mogła chodzić... (śmiech). Alenie chce jej obgadywać.

Miłosz: Ok. Zauważyliśmy też, że na waszych nagraniach ifilmikach na Youtube pojawia się inna wokalistka. Kim ona jest?

Janus: To nasza pierwsza wokalistka. Śpiewa na obu albumach.Nigdy nie nagraliśmy płyty z Sunną. Lilja urodziła dziecko, uczyła się ichciała zrobić zupełnie coś innego. A my chcieliśmy dalej, więc była todecyzja, którą po prostu zwyczajnie podjęliśmy. Nie było w tym nic złego. Iwtedy znaleźliśmy Sunnę, która mogła wnieść do naszej muzyki nowe tchnienie iprzez to teraz nadal brzmimy świeżo. I możemy tworzyć nowe utwory.

Bela: Dziś słyszeliśmy wasz nowy utwór. Jak się nazywa?

Janus: Nie nazwaliśmy go... jeszcze! (śmiech)

Miłosz: Między waszą pierwszą płytą „Sticky Situation” a„Dry Land” widać sporą różnicę. Czym ona jest spowodowana?

Janus: Po prostu dorośliśmy. I kiedy nagrywaliśmy „StickySituation” to był pierwszy album z elektroniką każdego z nas. Więc był swegorodzaju eksperymentem. Naprawdę nie planowaliśmy wydawać płyty. Alezgromadziliśmy parę utworów i stwierdziliśmy „Ok - nagrajmy płytę!” To dlatego kolejny albumnagraliśmy już naprawdę tak, jak chcieliśmy, bo nie mogliśmy znowu nagrać gotak po prostu. Wiesz, twoja ulubiona płyta to CD, które nie jest zbioremprzypadkowych piosenek, jest czymś wyjątkowym.

Miłosz: Więc możemy się spodziewać nowej, trzeciej jużpłyty?

Janus: Wiesz, spróbujemy, chcemy grać coraz więcej nowychutworów. Dziś daliśmy drugi koncert na tej trasie i już napisaliśmy nowy utwór.To wszystko dopiero zaczyna się kleić. I może zrobimy jeden cover, nad którympracowaliśmy i planujemy zagrać go później w trasie.

Bela: Już wcześniej zrobiliście cover Men Without Hats. To „Safety Dance”, tak?

Janus:Taak! Zagramy go w trasie! To był „czas coverów”. To było coś w stylu:„O zróbmy jeszcze coś!”. Chcemy zrobić coś, co nie jest wielkim hitem...

Miłosz: A jak było z utworem „Chuck”, bo opiera się on na„Children of Sanchez” Chucka Mangione, prawda?

Janus: Tak. To było kiedy nagrywaliśmy Sticky Situation.Wtedy dużo samplowaliśmy z winyli. Nie robiliśmy już tego przy „Dry Land”.Wtedy mieliśmy inne podejście do tworzenia muzyki. Po prostu włączaliśmy losowowinyle i samplowaliśmy, nie wiedząc kto to. I potem po prostu umieściliśmy tona albumie. Potem ktoś zapytał mnie: „Naprawdę lubicie tego gościa?” spojrzałemna niego - „Nie mam pojęcia... po prostu zsamplowaliśmy go.”

Miłosz: Islandia jest świetnym miejscem, by tworzyćmuzykę, prawda?

Janus: Jest, to znaczy są tego bardzo dobre strony, aleniektóre rzeczy są po prostu inne. Islandia jest dosłownie bardzo mała, więcnie możesz po niej koncertować tak jak na przykład w Niemczech. W czasie tejtrasy gramy w Niemczech 12 koncertów. Na Islandii to byłoby niemożliwe – tammoglibyśmy zagrać co najwyżej dwa.

Bela: Słyszeliśmy, że na Islandii prawie wszyscy sąmuzykami. To coś w stylu „Gram na gitarze, ty na perkusji – stwórzmy zespół!”.To prawda?

Janus: Tak, bardzo dużo ludzi gra i tworzy muzykę. Apraktycznie każdy ma jakieś hobby, które jest powiązane z artyzmem. Jeżeli niejest to muzyka, ludzie malują, albo kręcą filmy. Każdy udziela się artystycznie.Myślę, że jest to spowodowane długimi zimami. Gdybyś nie miał hobby, niemógłbyś robić zupełnie nic.

Miłosz: Wasza trasa to istne samobójstwo. Graciepraktycznie codziennie. Starcza wam na to sił?

Janus: Trasa, którą odbyliśmy w zeszłym roku była o wielecięższa. To było 36 koncertów w ciągu 6 tygodni. Teraz jest ich tylko 20-21koncertów w 20 dni! (śmiech)

Bela: To drugie show waszej tegorocznej trasy. Maciejeszcze mnóstwo energii. Czy tak samo jest pod koniec trasy?

Janus: Hmm.. to zależy od tego, jak ciężka jest to trasa.Czy jest taka jak nasza obecna, czy taka, jaką zrobiliśmy w zeszłym roku. Wtedypodróżowaliśmy dużo po wschodniej Europie. Była naprawdę długa i ciężka. Byłemokropnie zmęczony. Nie gadałem z ludźmi z zespołu przez tydzień. Każdego dniaspędzaliśmy w samochodzie od 6 do 10 godzin, potem mieliśmy próbę dźwięku wklubie, jechaliśmy do hotelu, wracaliśmy zagrać koncert i tak codziennie. Aleta trasa jest inna. Zaplanowaliśmy tylko koncerty, które nie są od siebie takoddalone. Dziś to była nasza najdłuższa podróż z całej trasy – 10 godzin zRostocku do Warszawy. Jutro będzie kolejna – z Warszawy do Krakowa – 5 godzin.A potem czekają już nas maksymalnie dwugodzinne podróże.

Miłosz: Nasz serwis nazywa się Fuck you, Hipsters! Czy naIslandii są hipsterzy?

Janus: I pewnie napiszecie, że nie lubię hipsterów? (śmiech)Reykjavik, jak każda europejska stolica jest pełna hipsterów. W niczym nieróżni się pod tym względem od Warszawy, czy Berlina. Ale nie widzę w tymniczego złego....

Rozmawiali Miłosz Karbowski i Bela Małnowicz

foto: last.fm

ENGLISH VERSION:

Miłosz: You are here in Poland third time during oneyear. Is it something special in Poland?

Bela: And have you noticed that you are becoming more andmore popular in our country?

Janus: In Warsaw, it was not as much people as this, astoday. But, I mean, first time we came to Poznań it was completely sold out. Idon't know why... I think it is something special, I mean, that's why we canplay shows. And it's been great, you know, I didn't know what to expect oftonight because last year was nice, was good as the other towns, like Poznań.

Miłosz: Have you always wanted to be an electronic band?

Janus: We have all been in so many different bands. I'vebeen in rock, metal bands, jazz bands, all kinds of bands. Then I saw the guysthat have been like funk bands. They were brothers and they used to have a funkband. Actually one of them is a drummer, a guitar player and the other one is abasist, crazy good basist. Slap base, you know? (Janus slaps by his mouth). Butwhen we met, we were like „Let's do something else, like guitar and base –everybody is doing that..” So we started doing this and we've been doing itever since.

Bela: We know that you can play different music, bacausewe saw your show at Gogoyoko Wireless. So basically you are doing electronicshows. It was just one time show?

Janus: Yeah, that was one time and we played it one moretime in another town on Iceland. And we had a quartet (string quartet) for thisas well.

Miłosz: Are there many bands that you've been influencedby?

Janus: Yeah, many bands. I mean, the age difference (in aband) is quite big. Like big is between us. So we don't really listen toexactly the same music. So it's a mix of everything. We like some bad musicjust because it's funny sometimes.

Bela: Iceland is separated from the rest of Europe. Iseuropean music popular there?

Janus: Icelandic music is actually very big in Iceland butof course everything else as well. I mean, even though it's in the middle ofthe ocean. We have internet so everybody can listen to what they really wantto.

Miłosz: Aren't you annoyed that for many people over theworld icelandic music equals Sigur Ros and Bjork. And that's all. Maybesometimes Mum...

Janus: No, I mean they are really great bands and artists...as much as I am not Icelandic (he laugs)

Bela: So you are from?

Janus: I'm from Faroe Islands, It's a bit smaller thanIceland. It's about 50 thousand people.

Bela: I am wondering have you ever met Jonsi or Bjork?

Janus: Yeah, Jonsi is my friend and I spoke to Jonsi and theother guys. He is always nice. I've met Bjork a couple times but you cannotfeel she doesn't really bother because everobody knows her all over the world.And every time I see her, she is really drunk, soo drunk. So once I wanted totalk to her but she could barely walk (he laughs). Yeah, but I don't wannabackbite her.

Miłosz: Ok. We noticed that in all your records andYouTube movies appears some other vocalist. Who is she?

Janus: That's our former singer. She is on both albums.Sunna never did an album with us.

Bela: Yeah, we noticed that she's not on the record.

Janus: Yeah, Lilja (the first vocalist) had a baby andschools and wanted to do somethind else. We really wanted to continue the tourso it was just like a decision we just simply took, you know, it was nothingbad. And then we found Sunna and she works really well and she actually cangave it with also new approach so we atually sound fresh again. So we canactually do some new songs.

Bela: Today we heard one of your new songs. How is it called?

Janus: Actually ithasn't got a name... yet! (he laughs)

Miłosz: It's a big difference between your first album„Sticky Situation” and „Dry Land”. What was it caused by?

Janus: Mainly just like we grow up. And when we made StickySituation, it was our first electronic album, we have erer done...any of us. Soit was really ment to be an experiment. We didn't really plan to make an album.We just had a couple of songs and it was like „Ok – let's make an album!” Sothat's why we did the next album we'd really like - „Ok, but now let's actuallydecide what we really wanna do”, because we cannot just make an album, youknow, just some kind of experiment again in the end, we made a concept ofsound. You know, your favourite CD is always like a CD that's really special.It's not like an album that is like just collection of some random songs, theydon't really match to one's other.

Miłosz: So can we expect the next album?

Janus: You know, we gonna try, we wanna play more new songsbut it's our second gig of a tour and we have a new song written, everything iskind of like just...you know, just kind of jelling, jelling all together and wewanna do maybe one cover we've been working on and we will play that later onthe tour.

Bela: You've already made a cover of Men Without Hats andit's „Safety Dance”, yeah?

Janus: Yeah, we gonna play that on this tour. It was kind of„cover time” it was like „Oh, let's pick another one” We wanna try somethingthat's not actually a big, popular song.

Miłosz: What was the idea of „Chuck”, because it's basedon „Children of Sanchez” by Chuck Mangione, isn't it?

Janus: Yeah, That was when we made „Sticky Situation”. Wewere sampling a lot from vinyls. We didn't do that for „Dry Land”. It was justlike we had another approach of working. We were just putting vinyls onrandomly and we sampled this piece. We didn't know who it was at that time.We've just taken it on an album. Afterwards someone asked us „Oh, do you likethis guy?” and I looked at him.. „I don't know? We've just sampled something”(he laughs).

Miłosz: Iceland is a perfect place to make music, isn'tit?

Janus: Umm... It is, I mean, they are good sides, very goodsides, but sometimes some things are maybe a bit different. Iceland is veryliterally small so you can't tour like you can in Germany. On this tour we areplaying 12 or something gigs only in German. But you can't do it on Iceland.You can play in two places there.

Bela: We heard that on Iceland many people are musicans,like „I'm a guitarist, you're a drummer – let's make a band” Is it true?

Janus: Yeah, a lot of people at least, a very lot of people.But almost everybody has some kind of hobby, like everybody is doing somethingartistic and when it's not music, it's painting or film making. Everybody cando something artistic, but I guess it's caused by long winters. You know, so ifyou don't have a hobby, you've just gonna be like doing nothing.

Miłosz: You tour looks like a suicide – you are playingalmost every day. Do you have power and strenght enough?

Janus: Ugh.. we did a tour last year and it was much morecrazy. It was 36 gigs during 6 weeks. So this one is only 20... Only 21 gigs in20 days (he laughs)

Bela: This is your second show of your tour, so you arefull of energy, but in the end, are you the same on stage?

Janus: Yeah, well... It depends on how hard the tour it'sbeen like that tour or like the early last year tour. We toured really far inthe Eastern Europe. It was really long and really hard in the end. I was sotired and I didn't speak to the other members of the band for a week. In thecar every day we spent 6 to 10 hours and then the sound check in the place ofshow, then go to hotel and then play gig and the next day you do the same. Butthis one is a bit different. We only booked shows that are not so far apart sothat is not so tiring. Actually, today's was the longest drive of the wholetour (from Rostock to Warsaw), it was 10 hours. And the second logest will betour to Kraków – it's about 5 hours and then it will be just tour for 2 hoursor something.

Miłosz: Our site is called Fuck You Hipsters. Are therehipsters on Iceland?

Janus: And you will write that I don't like hipsters, yeah?(he laughs) Reyjkjavik, like every each capital city is full of hipsters. Andeverything looks like the same like in Berlin or Warsaw. But I don't reallythink it's a bad thing... (the memory of a dictaphone became full.)

Jono McCleery - "There Is" (2011, Ninja Tune)

2012-02-25T17:50:00.001+01:00

Drugi album Jono McCleery mocno daje radę. There Is to prawdziwa uczta dla fanów ładnego folku zbudowanego na delikatnej i subtelnej melodii oraz barwnym głosie.

Za każdym razem, gdy słuchamsmętnych folków zastanawiam się „ile jeszcze?” Bo w końcu, gdyby tak ktośchciał wyliczać, to mógłby to robić w nieskończoność. Czy to będzie akustyczne„plumkanie”, bardziej rozbudowane aranżacje, czy fuzja akustycznej gitary ielektroniki, to zawsze nazwiemy to smętnym folkiem. Ale za każdym razem łapięsię na tym, że takiej muzyki „dużo jeszcze”. Cóż, w smutku coś definitywniejest i to „coś” mocno ciągnie do siebie.

Jono McCleery, żeby nie powielaćschematów, to „cudowne dziecko’ brytyjskiej muzyki. Wspierali go Jamie Woon,Vashti Bunyan, Jose Gonzalez, Fink, czy chociażby Bonobo. Czyli w sumienaprawdę wielkie nazwiska. No OK., zachwyty Finka można by było jeszczepodważać, bo to w końcu ziomek z wytwórni (Ninja Tune), więc nie wypadałobykrytykować publicznie. Ale reszta? A opinie reszty potwierdza There Is, druga płyta Anglika i pozycjatak naprawdę obowiązkowa dla fanów mieszającego się z soulem i elektronikąfolku.

Ktoś pamięta jeszcze cover Feist „Limit to Your Love” w wykonaniu JamesaBlake’a? No pewnie, że tak. I nieważne, czy uważano go za coś na miarę cudu,czy profanację (byłem i jestem w tej drugiej grupie), bo na dobrą sprawębyło-minęło. McCleery również pocisnął z coverem, ale jako bazę wybrał sobie owiele bardziej znany, a co za tym idzie – wyświechtany – numer, „WonderfulLife” Blacka. I wypadło bardzo, bardzo korzystnie. Ten numer znalazł sięzresztą na There Is. A co poza nim?

Ponadto na album składa się jeszczejedenaście innych utworów, które może nie są rewelacyjne, świata nie zmienią,nie przyczynią się do odkrycia leku na raka czy pastylek na porost włosów, alesprawią przyjemność słuchaczowi i, co bardzo istotne, wkomponują się w tęjesienną aurę (czy ktoś widział te deszcze z rana?) końca lutego. Bo na There Is smutny, przytłumiony izawiesinowy niczym u Sama Amidona głos Jono McCleery’ego łączy się z razweselszymi i żywszymi (otwierający płytę „Fears” czy „Home”), a raz mrocznymi idepresyjnymi melodiami (chociażby „Only”). Sam Jono również zgrabnie operujeswoim wokalem – z jednej strony konkretnie przedłuża swój śpiew, by za chwilę,jak za pstryknięciem palcami, ucina, co idealnie wyłapać można w „Garden”. Tochyba zresztą najlepszy utwór na płycie. Ale wracając jeszcze do „WonderfulLife”, to jednak nie sposób zarzucić temu wykonaniu braku kreatywności.Doprawdy, wiele było już wersji utworu Blacka, ale interpretacja Anglika chybanajlepiej działa na emocje. Termin „intymność” nabrał nowego znaczenia, to nieulega wątpliwości.

Długo zbierałem się dozrecenzowania tego albumu. Raz, że przez spory „okres czasu” nie posiadałem There Is, a potem po prostu brakowałoczasu. Ale skoro już do tego doszło…Polecam

7.5/10

Piotr Strzemieczny

M83 w SQ - relacja || Poznań

2012-02-23T12:30:00.000+01:00

Nie udało się w Warszawie, w Poznaniu wyszło bardzo ładnie.No, może nie aż tak jak na Open’er Festivalu w 2009 roku, ale jednak.

Nie wiem, czy Poznań jest „smutnym jak pizda miastem”, bobyłem w nim dopiero drugi raz, a przynajmniej na te dwa razy nie wyglądał,jednak Warszawa na pewno musiała tak wyglądać i tak się czuć w niedzielę. Jużodwołanie wywiadu z godziny piętnastej należało traktować jako zły prognostyk.Redaktor Karbowski, który miał tego dnia odwiedzić Stodołę, po dziewiętnastejpocałował klamkę klubu (czytaj: zobaczył informację, że gig odwołano). Cóż,zdarza się, tak jak zdarza się podróż z Suwałk do Raciborza w pociągu bezogrzewania, z nieszczelnym oknem (zimą!), czy – kontynuując temat pociągowy –wylecenie z jadącego pociągu (kierunek Kostrzyn nad Odrą), przez otwarte drzwi,podczas, hm, wypróżniania się. Wiadomo, przyroda. Nie ma tego złego, bo M83 wSQ wystąpili.

O supporcie nie powiem żadnego złego słowa (dobrego zresztąteż nie), bo po prostu nie wyrobiłem się, jednak wypełniony już o godzinie 21klub nie narzekał. Narzekać mogłem ja (i znajomi, z którymi byłem) przedewszystkim na zachowanie publiczności. Wiem, że Automatik stara się rozruszaćkulturalnie Poznań i bardzo dobrze im to wychodzi (wystarczy spojrzeć na listę bookingówi wykonawców, którzy w stolicy Wielkopolski wystąpili), ale to chyba nadal zamało. Wpychanie się pod scenę z browarami; uwagi ludzi w tłumie, że rozmawianiejeszcze PRZED ROZPOCZĘCIEM gigu jest wielce niekulturalne, bo należy delektować się tym napięciem przed koncertowym, czy inne już mniej istotne pierdółki dowodzą, żejeszcze długa droga do pełni szczęścia. Tyle o mniej istotnych rzeczach, czasna M83.

Mimo niewielkiego opóźnienia, sięgającego bodajże dwudziestuminut, to był naprawdę niezły występ. Można oczywiście marudzić, że wokalistkalekko fałszowała; że nie zagrano „Don’t Save Us from the Flame” czy „Run intoFlowers”; że nagłośnienie dramatyczne; że nie było słychać wokali. OK., nomożna. Tak samo jak można marudzić, że HurryUp, We’re Dreaming było płytą zatrważająco słabą (choć niekoniecznie – sprawdź recenzję), a ludzie i tak się przy tym będą bawić. Bo w SQ Francuzioczarowali. Może nie aż tak, jak w 2009 roku w Gdyni (nie mam porównania zgigiem w Katowicach), ale stare utwory - „We Own the Sky”, „Kim & Jessie”, „SkinOf the Night” czy zamykające koncert „Couleurs” – w połączeniu z nowymi („Intro”,„Wait”, „Year One, One UFO” czy przede wszystkim „Midnight City”) mocno dawałyradę. Jednak tak jak nie ogarniałem na płycie „Reunion”, tak i na żywo utwórten „nie styka”.

I ostatnia, ponownie haterska sprawa. Po co kupować bilet, drogi bilet, na coś,czego się nie zna? Zasłyszane z tłumu:

- „Och, tak go lubię!”

- „A kiedy poznałaś?”

- „No tym Midnight City”.

(mniej więcej tak toleciało)

A stolica? Pozostaje tylko czekać na warszawski gig, który - jak zapewniło Go Ahead - ma zostać odrobiony.

Z Poznania PiotrStrzemieczny

The Spouds i Karate Free Stylers rozpoczynają "Paxil & No Matter What 2012 Tour" || Eufemia || 24.02.2012

2012-02-23T12:13:00.000+01:00

The Spouds i Karate Free Stylers ruszają wewspólną trasę promującą najnowsze wydawnictwa, którą rozpoczną w dobrze znaneji lubianej Eufemii.

Spoudsi, po angielskich wojażach icorocznych Rodzinnych Świętach, podczas których podzielili się z fanami singlowymprezentem, mają kolejny podarunek – pierwszy długogrający album, „Paxil”.Karate Free Stylers wydają właśnie drugą w swoim dorobku epkę, „No MatterWhat”, którą również promował singiel.

The Spouds nikomu nie trzeba w Warszawieprzedstawiać. Działając od 2008 roku zdołali wypracować swój własny styl, któryopiera się na twórczości najlepszych – Fugazi, Shellac, MeWithoutYou czy Unwound.To jednak tylko inspiracje, bo muzyka stołecznej formacji jest niepowtarzalna.Zresztą należy przekonać się o tym na własnej skórze, dlatego warto wpaść nagig trasę promującą „Paxil”. Anglicy się na nich poznali, jednak ile możnajechać na tym oczywistym już fakcie. Czas w końcu podbić ostatecznie Polskę!

W Eufemii wystąpi również olsztyńskie super-trio, Karate Free Stylers, takżepromujące swoje najnowsze nagrania. „No Matter What”, bo o tę płytę chodzi, toprzebojowe kawałki okraszone klasycyzmem charakterystycznymdla Wielkich tego świata (The Jesus and Mary Chain, My Bloody Valentine, JoyDivision) oraz znaną z nagrań chociażby Male Bonding czy Japandroids butnościąi surowością brzmieniową. To jednak nie wszystko, bo z biegiem lat KFSstali się…bardziej eklektyczni (!), czego dowodem był singiel „Weird Nightmares”oraz b-side „Another Dawn Fades”.

Po koncertach afterparty zapewni Electric Fitness a.k.a. Karel Goldbaum,warszawski DJ, remikser i producent witch house i techno oraz właścicielCowshed Records. Łączytajemnicze brzmienia z trashowymi melodiami i harmoniami. Początek ElectricFitness, to czerwiec 2010. Wydał pięć EPek, a jego kawałki znalazły się nakompilacjach “Side Effects” i “Dark Side of Pop” Cowshed Records.

24.02.2012

Klubojadalnia Eufemia

The Spouds + Karate Free Stylers Release Party

(“Paxil & No Matter What 2012 Tour”)

Wjazd: 10

Start: 21

Źródło: materiały prasowe

plakat: Marlena Zagórska

FYH! patronuje

MOSCA (3024/Numbers, UK) w Krakowie i Warszawie na dwóch urodzinowych imprezach

2012-02-23T11:47:00.000+01:00

MOSCA(3024/Numbers, UK) w Krakowie i Warszawie nadwóch urodzinowych imprezach!

9.03.2012, Kraków, Pauza:

Urodziny Kraken Bassment

10.03.2012, Warszawa, 55:

2. Urodziny Mustnotsleep

Z kooperacji dwóch mocnych promotorskich ekip: warszawskiegokolektywu Mustnotsleep, którzy stoją za cyklem Music Of The Futureoraz krakowskiego Jamsters, którzy odpalają urodziny Kraken Bassmentmusiało wyjść coś dobrego. W dodatku jest okazja – podwójne święto!Mustnotsleep obchodzą 2.urodziny kolektywu a cykl Kraken Bassment ma już rok.To wystarczające powody to wielkiej międzymiastowej fety. Wyborem idealnymokazał się Mosca, czyli autor takich bangerów jak 'Bax', czy 'Done me wrong',które znane są chyba każdemu, kto choć otarł się o elektronikę spod znaku“future”. Jest on jednym z najbardziej poszukujących producentów z ambicjami natworzenie klubowych hitów. W poprzednim roku udało mu się to dośćspektakularnie. Parkiety 2011 należały bezwzględnie właśnie do niego.Wspólpraca z wieloma labelami czyni go bardzo rozpoznawalnym, nieobce są mum.in. Night Slugs, Numbers, 3024, Mad Decent, Fabric etc.

W Krakowie, w klubie Pauza w ramach urodzin Kraken Bassmentpojawi się, obok gwiazdy, czołówka krakowskich djów i producentów, których niemoże zabraknąć na żadnej dobrej imprezie w tym mieście. Wystąpią: Sentel, czyli przedstawiciele wytwórni Concrete Cut, którychwystępem nie pogardził nawet Unsound, SH Jack i PutOnDeck Ojcowie – ZałożycieleKraken Bassment, a także BC z Gangsteppaz oraz Ronin z Mental Universe, którzyznani są z basowych imprez w całej Polsce. Eventownia Jamsters jak zawszedołoży starań, by wszystko przebiegało pod znakiem świetnej organizacji, z tegosą znani.

WWarszawie natomiast pod patronatem Music Of The Future odbędą się co najmniejhuczne 2.Urodziny Mustnotsleep. Poza Moską zaproszeni zostali: Bshosa,Buszkers, Deam, Dywizjon 303 (z Łodzi), Essence, Jan Piotr Szatan, Jonas Eifrem(ze Szwecji), MCQ, MKO, Musley (z Rzeszowa), PTR1, Shoju, The Phantom, Think,Tom Encore oraz Żużużi, ufff... Poza występem gwiazdy wieczoru impreza będziezorganizowana na zasadzie spontanicznego, międzygatunkowego back to backa, będąteż liveacty. Tak więc można spodziewać się brzmień basowych,okołodubstepowych, technicznych, housowych a nawet wariacji na temat rnb czy juke'ów.Dodatkowo – Mustnotsleep znów zagrają w pełnym składzie, gdyż na tę okazję zeSzwecji wraca Stellan, czyli Dim, który opuścił kolektyw jakiś czas temu iwrócił do ojczyzny.

Takwięc ten weekend w obu miastach będzie należał do rocznicowych melanży, któreuświetni Mosca. Nie można ominąć!

FYH! serdecznie zaprasza na obie imprezy!

Więcej informacji udziela:

Anna Maria Żurek

Koncept Box

tel.: 667 333 232

http://www.facebook.com/konceptbox.pr

https://www.facebook.com/musicofthefuture

Tauron Nowa Muzyka: Caribou i Four Tet kolejnymi gwiazdami

2012-02-23T09:29:00.001+01:00

Organizatorzy Festiwalu Tauron Nowa Muzyka czwartek rozpoczęli pozytywnym akcentem.

W Katowicach, poza wcześniej ogłoszonymi Gang Gang Dance, L-Vis 1990, Rustie, wystąpią Caribou i Four Tet, Saschienne oraz Lucy.
Warto zaznaczyć, że Caribou i Four Tet wystąpią...razem pod szyldem "Caribou i Four Tet Back2Back Dj Set".

Lora Lie i Social Cream w Fabrice - relacja

2012-02-22T16:14:00.000+01:00

Z pierwszymikoncertami wyjazdowymi bardzo często bywa tak, że jest na nich miernafrekwencja. Niemniej jednak z dwojga złego lepiej, kiedy przyjdziekilkadziesiąt prawdziwych fanów niż setka ignorantów.

Fabrika to jeden ze sztandarowych poznańskich klubów,w którym ciągle dzieje się coś ciekawego, więc nawet jeśli ktoś wpada tamtrochę w ciemno, nie powinien zostać zawiedziony. Skoro sama nazwa miejscagwarantowała wieczór pełen wrażeń, w minioną niedzielę trzeba jednak byłodopisać do nich emocje, jakich zawsze dostarczają na żywo pewni atrakcyjniwarszawiacy. Lora Lie, bo oczywiście o nich mowa, to kwintet coraz mocniejrozpychający się łokciami na polskim rynku muzycznym. Są pewni siebie, grająbrudno i dynamicznie, a to przeważnie jest dobrą monetą, żeby osiągnąć sukces.Zdobywanie świata postanowili zacząć od „Miasta Doznań”, ale zanim zagrali, jakosuport wystąpili poznaniacy z Social Cream.

Trochę ciężko ocenić zespół, który na sceniesprawia wrażenie, jakby sam nie do końca w siebie wierzył. Chłopięcy wokal inazbyt rzucające się w oczy inspiracje ratowała na szczęście szaleńcza charyzmagitarzysty, Jakuba Lemiszewskiego, który ściągał na siebie całą uwagę publiczności.Głównie dzięki temu Social Cream obronili się, bo czasem trudno było mi sięskupić na muzyce, kiedy stawała się płaszczyzną o zbyt wielu stylistykach, bybyć spójną. Mimo wszystko nie był to najgorszy wybór, jeśli chodzi o artystępoprzedzającego główną gwiazdę wieczoru, bo zagrali całkiem przyzwoicie. Wkońcu gitarowego grania nigdy dość.

Przyzwyczajona do pełnych, a na pewno solidniezapełnionych sal warszawskich klubów podczas występów Lora Lie, zostałamzaskoczona grupą może niespełna pięćdziesięciu osób pod sceną. Dzięki temujednak koncert nabrał bardzo kameralnego charakteru, co czuło się i wśródpubliki, i zespołu. Piosenki wybrzmiały z mocą, która niezmiennie budzi szczeryuśmiech na mojej twarzy, tym szerszy, kiedy energia idąca ze sceny zderza się zrównoczesną introwertycznością wokalistek. Brak komentarzy czy czasemniepotrzebnego zagadywania publiki, zamiast działać na szkodę Lory, stał sięjuż swoistym ich trendem. Warszawiacy mają w sobie coś takiego, co nie pozwalaulec ich pozornej nonszalancji i człowiek z radością przyjmuje nagłą dawkądynamicznych, szorstkich gitar okraszonych mocnym wokalem Kai. I o ile naEP-kach trochę niknie ta zadziorność, na żywo prezentują się jako muzycznie wpełni znerwicowani młodzi ludzie, pomimo tego dość zaczepnego stonowania. Wiadomojednak, że lepiej czuć podskórnie autentyczne emocje niż zatykać sobie uszy iwspółczuć wokalistom nieudolnego nawiązywania kontaktu z publiką.

Chociaż trochę brakowało mi stuprocentowej swobody,jaką charakteryzują się stołeczne eventy, nie sposób odmówić Fabrice dusznego, emocjonalnegoklimatu, jaki wytworzyła. Może dla mnie osobiście nie był to koncert zwalającyz nóg, pamiętam go jednak nadal, a to znaczy, że był wystarczająco dobry, bymkibicowała Lorze w dalszej trasie po Polsce. I nie tylko w tym.

Z Poznania MonikaPomijan

Basstronomy: Fokus vs. dubstep & dnb || Cafe Mięsna || 2.03.2012

2012-02-22T16:07:00.001+01:00

Ucz się, ucz, bo podobno nauka to potęgi klucz. Podobno na Marsie jest woda, a Pluton nie jest planetą. Świat się kończy, a my się dalej bawimy! Czas na basstronomię, czyli naukę o pierdolnięciu! Przepis na bassową tartę to: pół kilo dubstepu, 2 garści d'n'b, szczypta electro, a wszystko soczyście oblane nawijką Fokusa!

Przyłączcie się do kosmicznej krucjaty, aby sprowadzić bas z orbity!

>FOKUS ( Paktofonika, Pokahontaz )
https://www.facebook.com/?fokuspace

http://www.youtube.com/?watch?v=GEiRs0hmFBM

Polski producent i artysta hip-hopowy. Współtwórca legendarnej Paktofoniki Pokahontaz, współnominant do Paszportu "Polityki", współlaureat Fryderyka i Złotej Płyty za album Paktofoniki "Kinematografia". Współnominant do Fryderyka za album Pijanych Powietrzem.Od 1996 roku w swojej karierze współpracował z artystami takimi jak: Pezet, Fisz, L.U.C., HST, DJ 600V, O.S.T.R., donGuralesko. Pojawił się gościnnie na kilkunastu płytach producenckich. Przez cały okres kariery jest jednym z najczęściej zapraszanych do współpracy MC. Od stycznia 2007 roku Fokus rozpoczął działalność solową. Od tej pory zagrał kilkaset koncertów w kraju i za granicą. 17 listopada 2008 roku ukazał się jego pierwszy solowy album (dwupłytowa edycja) zatytułowany "Alfa i Omega", który promowały teledyski "SMSy" oraz "Już Dawno Nie".

5 lutego 2011 roku ukazał się jego drugi solowy album zatytułowany "Prewersje".

Specjalnie dla was Fokus, zaprezentuje, swój materiał w wersji dubstepowej i drum&bass'owej. Najgrubsze flo, pod największe bangery!!!!

Feat.

>Hrabia+ (waw)
https://www.facebook.com/?hrabiaHHH

>Alcowhore (Hotheads)
https://www.facebook.com/?alkodziwki

>Julian De narco (FoxHole443)
https://www.facebook.com/?juliandenarco

> Paszczak (FoxHole443)
https://www.facebook.com/?paszczakbass

źródło: materiały prasowe

FYH! patronuje

Audioriver: Enter Shikari, Luciano, Black Sun Empire, SebastiAn

2012-02-22T14:11:00.000+01:00

Audioriver zrzuca kotarę milczenia. Dosłownie przed chwilą organizatorzy ogłosili pierwszych wykonawców płockiego festiwalu.

I zaczęli grubo, bo w Płocku zobaczymy/usłyszymy takich wykonawców jak Black Sun Empire, Enter Shikari czy francuskiego producenta, który w Polsce wystąpić miał już w ubiegłym roku na Selector Festivalu, SebastiAna. Poniżej pełna lista wykonawców:

Enter Shikari,

SebastiAn,

Black Sun Empire,

Luciano

Dub Phizix + MC DRS

Byetone

Audioriver odbędzie się w tym roku w dniach 27-29 lipca.

Relacja z krakowskiego koncertu Kamp!.

2012-02-21T23:19:00.001+01:00

Kamp!w Krakowie, czyli ładni chłopcy grają jeszcze ładniejsze piosenki.

Kamp! toskład, który nie potrzebuje szerokiego wstępu. Manewr przeniesienia zachodnichtrendów na polskie podwórko, wciąż przy lagu podobnym do pierwszychinternetowych przygód związanych łączeniem się przez telefon stacjonarny,rozpoczął się oficjalnie w 2009 roku wydaniem EP-ki Thales one.

Abstrahującod samego materiału, umiejętnie cytującego klasyków electro-popu z wyczuwalnymluzem i samą przyjemnością grania, chłopcy wydali płytę asumptem własnegointernetowego labelu "Brennnessel", co równiez manifestuje nie dokońca krajową filozofię robienia oraz promowania muzyki.

Rok 2009 to także premiera singla Breaking aghost's heart. Kontynuującpatent krótkich dystansów, w 2010 roku pojawiły się świetne Heats, zaś w2011 r - EP Cairo.

Multiplikującliczne atrybuty Michała, Radka i Tomka, oprócz miłego oku entourage'u orazbraku polskiego akcentu i świetnej skłonności do zabawy definicjami, wspomnieć możnaremix "Never Know Love" Thieves Like Us, który ukazał się na reedycji albumu Again and Agian wlistopadzie 2010 roku. W 2011 roku zaś „Cairo” w reworku JBAG znalazło się na składance Kitsune Club NightMix #2. Plus 20 do szacunku, jak nic.

Na FYHjest już wizualizacja tego, co działo się 11 lutego w Krakowie, w klubieCentrala (link:http://www.fyh.com.pl/2012/02/videorelacja-z-krakowskiego-koncertu.html).

Wiernietrwając przy zasadności twierdzenia, że jeden obraz mówi więcej niż tysiącsłów, niełatwo do tych ponad 2 minut dodać jakiś, zmieniający cały obraz,leksykalny smaczek.

Na pewnorelacja publiczności z Kamp! jest dosyć jednoznaczna - w podziemiach Centrali(mieszczących kiedyś knajpę o wdzięcznej nazwie "Nowy Kuzyn") brak byłoprzypadkowych osób. Jeżeli jednak takowe się pojawiły, to miały zapewne mniej niż21 lat, a także, zgodnie z estetyką zarezerwowaną dla tego wyjątkowego okresu,zgrabnie poruszały kończynami w takt "Cairo", "Heats","Breaking a ghost heart" czy "Cosmological".

WokalTomka, niezły w warunkach studyjnych, na scenie wygrał techniczną czystością iładunkiem emocjonalnym. Aż chce się perwersyjnie pomarzyć o usłyszeniu go wzupełnie odmiennym repertuarze, co skutecznie nakręca chociażby wykonanie live"Distance of the modern hearts".

Pełenentuzjazm i permanentny aplauz publiczności sprawiły, że Kamp! bezbłędniewyczuło gotowość przeniesienia całej sytuacji na next level. Pod koniec gigunumery zaczęły transformować się w instumentalne, fizycznie wymagające kompozycje,naznaczone poziomem zwyrodnienia typowym dla londyńskich czy berlińskichklubów. Każdy zwrot akcji powodował reakcję, byliśmy mokrzy i gotowi na

więcej.

Więcej,czyli pełnowymiarowe wydawnictwo zespołu przyjść powinno i przyjść jakoś niechce.

Przeciągniętamocno chronologia wydania debiutanckiego LP oraz towarzyszące jej nastrojenerwowego oczekiwania mogą skończyć się różnie. Biorąc jednak pod uwagęoptymistyczny scenariusz tej historii z pierwszym w podtytule, zostaniemyrozbrojeni, nasze źrenice przybiorą kształt monet o nominale dwóch euro (akcentmiędzynarodowy!) i od tej pory, nic nie będzie takie samo.

Z KrakowaDominika Chmiel